【อัปเดตของเมื่อวานเติมไว้ในบทก่อนแล้ว รบกวนทุกคนย้อนกลับไปอ่านด้วย】
จี้ชิงอันยกยิ้มบาง ๆ ที่หางตา «หืม? หลิงหลิงมีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า? ฉันยินดีช่วยอยู่แล้ว—»
ลู่หมิงเฉียวขมวดคิ้ว «คุณหมอจี้»
น้ำเสียงเตือนชัดเจน
จี้ชิงอันยักไหล่ «ไม่มีปัญหา ถ้ามีอะไรต้องการอีกก็บอกฉันได้เลย»
จี้ชิงอันออกไปแล้ว
ลู่หมิงเฉียวเดินมาข้างเตียง ตั้งใจจะวางซังหลิงลง
«นอนต่ออีกหน่อยนะ ยาลดไข้คงยังไม่ออกฤทธิ์เร็วขนาดนั้น»
«คุณฉวยโอกาสตอนฉันหลับฉีดยาให้เหรอ?!»
ซังหลิงเกาะคอเขาแน่น ไม่ยอมลงไปนอนบนเตียงเอง
ลู่หมิงเฉียวจำต้องโน้มตัวค้างอยู่เช่นนั้น ยื้อยุดกับเธอ
«ไม่ได้ยินที่จี้ชิงอันบอกเหรอว่าเธอไข้ขึ้นถึง 39 องศา? ถ้าไม่ฉีดยา จะปล่อยให้ไข้ขึ้นจนสมองทึบหรือไง?»
ซังหลิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าก้นปวดตุบ ๆ
ความโกรธพลันแล่นขึ้นมา «เจ็บจะตาย! ถ้าอย่างนั้นจี้ชิงอันก็เห็นก้นฉันน่ะสิ!»
เวลาแบบนี้แล้วยังจะห่วงเรื่องพวกนี้อีกเหรอ?
นี่แหละซังหลิง—
ขมับของลู่หมิงเฉียวกระตุกถี่ «ใช่ ไม่ใช่แค่เขาหรอก ฉันก็เห็นเหมือนกัน ฉันเป็นคนถอดกางเกงให้เธอเอง»
«เพียะ!»
ซังหลิงโมโหจนตบเขาไปฉาดหนึ่ง
«ลู่หมิงเฉียว คุณมันคนสารเลว»
ลู่หมิงเฉียวกัดฟันแน่น ดวงตาดำลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
เขาจ้องซังหลิงนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไร
แต่แรงกดดันเย็นเยียบรอบตัวกลับบอกเธอชัดเจนว่าเขากำลังโกรธ
ซังหลิงเริ่มกลัวขึ้นมา จึงยอมปล่อยมือ พอถูกวางลงบนเตียงก็คิดจะขยับหนีไปด้านหลัง