ซังหลิงไม่คิดเลยว่าลู่หมิงเฉียวจะพูดอะไรวิปริตแบบนี้ออกมาได้
เธอถึงกับนิ่งอึ้ง ปล่อยให้ลู่หมิงเฉียวสวมเสื้อผ้าให้แต่โดยดี ลืมดิ้นขัดขืนไปเสียสนิท
ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรแท้ ๆ ลู่หมิงเฉียวกลับเหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว
เนื้อผ้าเสื้อยืดแนบติดแผ่นหลัง ยิ่งเพิ่มความร้อนรุ่มขึ้นอีกหลายส่วน
พอจัดการเสร็จ ลู่หมิงเฉียวก็เปิดผ้าห่มออก “ลุกขึ้น เราจะออกไปข้างนอกกัน”
เพราะซังหลิงสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาถึงค่อยหยิบไฟฉายเข้ามา แสงส่องกระทบใบหน้าเล็กขาวผ่องราวหยกของหญิงสาว เส้นผมดำสนิทชื้นเหงื่อแนบแก้มกับไหปลาร้า ดูสะบักสะบอมอยู่บ้าง
ใบหน้าของเธอแดงผิดปกติ
เมื่อนึกถึงคนที่ติดเชื้อไวรัสซอมบี้ ช่วงแรกมักจะมีไข้
หัวใจของลู่หมิงเฉียวหนักอึ้งลง
น้ำเสียงยิ่งเคร่งขรึมและเร่งรัด “ซังหลิง ถ้าไม่อยากให้ฉันมัดเธอไว้ ตอนนี้ก็ลุกขึ้นแล้วไปกับฉัน ฉันไม่ได้ล้อเล่น”
เขาหันหลังออกไปจัดกระเป๋าเป้
เพราะตั้งใจประหยัดแบตเตอรี่ โทรศัพท์ของเขาจึงยังเปิดติดอยู่
เขาค้นที่อยู่จากโทรศัพท์จนแน่ใจ จากนั้นก็เปิดแผนที่ออฟไลน์ จดจำเส้นทางลงในสมองอย่างรวดเร็ว
ซังหลิงยังไม่ขยับ
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากไป แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นกลับมาอีกแล้ว
ลู่หมิงเฉียวจัดการทุกอย่างเสร็จ แต่ก็ยังไม่เห็นซังหลิงออกมา ความอดทนของเขาจึงขาดผึง
ซังหลิงเห็นท่าทางดุดันราวกับเทพอสูรของเขา ก็เม้มริมฝีปากแดงช้ำ วางเท้าเปล่าลงบนพื้น “ฉันกำลังเดินแล้ว ไม่มีรองเท้าสักหน่อย...”
ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียก ทันทีที่เท้าแตะพื้น ร่างก็โงนเงนไปข้างหน้า
เปลือกตาลู่หมิงเฉียวกระตุกแรง เขารีบยื่นมือไปรับเธอไว้
ร่างอ่อนนุ่มราวไร้กระดูกโถมเข้ามาในอ้อมแขน
ลูกกระเดือกของลู่หมิงเฉียวขยับขึ้นลงสองครั้ง ในที่สุดก็ทนความอืดอาดของซังหลิงไม่ไหว ที่สำคัญคือเส้นประสาทของเขาตึงเครียดอย่างหนัก ราวกับมีบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
เขาช้อนซังหลิงขึ้นทันที ให้เธอนั่งพาดอยู่บนแขนข้างหนึ่ง มืออีกข้างหิ้วกระเป๋าเป้กับเสื้อคลุม แล้วก้าวยาว ๆ ออกไป
“ลู่หมิงเฉียว!”
“อยากเรียกซอมบี้มาก็ร้องไปเลย ถึงตอนนั้นเราจะได้ไปหาแม่เธอด้วยกัน แล้วเธอก็ฟ้องท่านให้เต็มที่เลย”