เกวนนีกะพริบดวงตาสีฟ้าราวอัญมณี ก่อนตอบอย่างคลุมเครือว่า “ส่วนใหญ่แล้วเขาก็เป็นคนเข้าถึงง่ายนะ—”
พอลงจากรถ ทั้งสองก็สนทนากันอย่างสนุกสนานแล้ว
สถาปัตยกรรมของคณะศิลปกรรมมีบรรยากาศโรแมนติกอย่างยิ่ง อาคารสีขาวขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ประติมากรรมกลางลานประกอบขึ้นจากดอกไม้ ผีเสื้อ เถาวัลย์ และพืชพรรณที่ไม่รู้จักอีกหลายชนิด เทพธิดารูปร่างอรชรยืนอยู่ท่ามกลางเถาวัลย์ที่พันเกี่ยว ภาพที่เห็นชวนตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
เกวนนีกล่าวว่า “นั่นเป็นผลงานของรุ่นพี่โนแลนที่เรียนจบไปนานแล้ว” เธอมองประติมากรรมด้วยความเสียดาย “เดิมทีพวกเรามีโอกาสได้ชมผลงานของเขาอีกหลายชิ้นแท้ ๆ น่าเสียดายที่เขาหายตัวไปนานมากแล้ว”
“หายตัวไปเหรอ?”
“ใช่ เธอเคยได้ยินชื่อตระกูลโจนส์ไหม?”
“อ๊ะ…ตระกูลโจนส์ หนึ่งในสี่ตระกูลขุนนางใหญ่แห่งดาวเมืองหลวงน่ะเหรอ?” ซังหลิงถามอย่างประหลาดใจ
เกวนนียักไหล่
“แน่นอน ทั่วทั้งจักรวาลคงไม่มีตระกูลโจนส์ที่สองซึ่งมีชื่อเสียงขนาดนี้แล้ว”
ตระกูลของพวกเขาเกิดความขัดแย้งภายใน พ่อของโนแลนประสบอุบัติเหตุระหว่างการเดินทางในอวกาศ คุณอาเล็กของเขาจึงสืบทอดตำแหน่งประมุขตระกูล หลังจากนั้นไม่นาน โนแลนก็ประสบภัยพิบัติแบบเดียวกับพ่อ เพียงแต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบศพของเขา แม้แต่ซากศพก็ไม่มี
“แฟนคลับของรุ่นพี่โนแลนมีเยอะมาก ฉันกล้าพนันเลยว่า ในบรรดานักศึกษาสาขาศิลปะของสถาบันอันดับหนึ่ง อย่างน้อยครึ่งหนึ่งเลือกเรียนสาขานี้เพราะรุ่นพี่โนแลน”
ซังหลิงหันกลับไปมองประติมากรรมอีกครั้งแล้วพยักหน้า “รุ่นพี่โนแลนเป็นศิลปินที่โรแมนติกและเปี่ยมพรสวรรค์จริง ๆ เกวนนี ช่วยถ่ายรูปฉันคู่กับประติมากรรมหน่อยได้ไหม?”