“เรื่องแค่นี้เอง ฉันซื้อให้เธอได้นะ!” เกวนนีพูดอย่างใจกว้าง “แค่จ้างช่างแต่งตัวสักคนก็ต้องใช้เงินไม่น้อยแล้ว เพื่อเป็นการขอบคุณ วันนี้ฉันเลี้ยงเอง”
“เอ่อ...” ซังหลิงส่งเสียงประหลาดใจ ก่อนพูดอย่างเก้อเขินว่า “แบบนี้ไม่ดีมั้งคะ?”
เกวนนีมองซังหลิงด้วยแววตาอ่อนโยนยิ่งขึ้น
“ซังซัง เธอแตกต่างจากทุกคนที่ฉันเคยพบมาเลย”
เธอจริงใจต่อผู้คน ต่อให้รู้ว่าเกวนนีร่ำรวยมาก แววตาก็ยังคงใสสะอาด ไม่เคยคิดจะแสวงหาผลประโยชน์จากอีกฝ่ายเลย
ไม่น่าแปลกใจที่เฟรยาผู้มีสายตาสูงส่งจะปฏิบัติต่อเธอเป็นพิเศษถึงเพียงนี้
“ไปกันเถอะ ไปดูเสื้อผ้าผู้ชายกัน ฉันเองก็อยากแต่งตัวให้เธอเหมือนกัน”
เกวนนีลากซังหลิงลงไปยังแผนกเสื้อผ้าผู้ชายอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ระบบหมุนตัวกระโดดโลดเต้น “เย่ ๆ ๆ ทั้งชายทั้งหญิงก็เอาอยู่!”
ซังหลิงแสร้งทำเป็นไม่คุ้นเคยกับของเหล่านี้เลยสักนิด เมื่อเกวนนีให้เธอเลือก เธอก็ตรงไปหยิบของที่ราคาถูกที่สุด ใบหน้าเล็กงดงามเผยความลังเลออกมาเล็กน้อยอย่างพอเหมาะ
เกวนนีไม่ชอบที่ซังหลิงเป็นแบบนี้ จึงตัดสิทธิ์การเลือกของเธอโดยตรง ก่อนโบกมือสั่งพนักงานขาย
“พวกนี้ทั้งหมด เอาขนาดที่พอดีกับตัวเขา”
ซังหลิงถูกดันเข้าไปในห้องลองเสื้อ
เสื้อผ้าผู้ชายมีแบบให้เลือกไม่มากเท่าเสื้อผ้าผู้หญิง มีทั้งสูทสีขาวล้วนที่จับคู่กับหูกระต่ายแสนสง่างามแต่สดใส และชุดกีฬา ซึ่งเผยให้เห็นเรียวขายาวขาวผ่องใต้กางเกงขาสั้น
ดูเหมือนเด็กหนุ่มรูปงามราวตุ๊กตากระเบื้องในมังงะที่กำลังได้รับความนิยมทั่วดวงดาว