ซังหลิงถึงกับไม่ต้องแวะสหกรณ์ ก็ซื้อของตามรายการได้ครบแล้ว
ในยุคสมัยนี้ คนที่เปิด “ร้านขายของชำ” ใหญ่โตขนาดนี้ได้อย่างเฮยเหย่ ต้องมีเบื้องหลังไม่ธรรมดาแน่นอน
เมื่อแน่ใจว่าไม่ได้ตกหล่นอะไร ซังหลิงก็หยิบกระเป๋าสตางค์ใบเล็กออกมาจากกระเป๋าสะพาย
“ฉินจื้อ ฉันเสร็จแล้ว”
“อืม”
ฉินจื้อหยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินสองห่อจากชั้นวางอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหยิบเงินออกมา “จ่ายพร้อมกันเลย”
“ไม่ต้องหรอก!”
ซังหลิงตกใจ เธอซื้อของตั้งมากมาย แล้วจะให้ฉินจื้อจ่ายเงินให้ทำไมกัน
เธอรีบห้ามฉินจื้อ “ฉันยังซื้อของฝากให้คนอื่นด้วยนะ”
ฉินจื้อจิ๊ปาก “งั้นก็เก็บเงินไว้ จ่ายเหมือนกันนั่นแหละ”
“จะเหมือนกันได้ยังไง...” ซังหลิงอดรู้สึกจนใจเล็กน้อยไม่ได้ “อีกอย่าง ฉันจะใช้เงินคุณทำไม ฉันจ่ายเอง คุณอย่าทำอะไรตามใจได้ไหม”
เธอไม่ได้มองสีหน้าของฉินจื้อ แต่หันไปให้เด็กในร้านคิดราคา แล้วนับเงินจ่ายอย่างคล่องแคล่ว
ฉินจื้อเม้มริมฝีปากบางแน่น ดวงตาดำลึกล้ำ
เฮยเหย่แอบเงี่ยหูฟังอยู่ข้างนอก อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ฮ่า... ไอ้หนุ่มนี่ก็มีวันที่โดนปฏิเสธเหมือนกัน
ดูท่าจะเป็นฝ่ายชายมีใจ แต่ฝ่ายหญิงไม่คิดอะไรด้วยสินะ
พอห่อของทั้งหมดใส่กระสอบป่านเรียบร้อย ก็ส่งให้ฉินจื้อ เขาหิ้วออกไปอย่างสบาย ๆ
เฮยเหย่หันกลับไปบอกเด็กในร้านว่า “เหลยจื่อ ไปหยิบนมลูกอมมาห่อหนึ่ง แล้วก็เนื้อกระป๋องสักสองสามกล่องให้สาวน้อยเอาไปกิน”
หมายความว่ายังไงกัน
ซังหลิงมองเฮยเหย่าอย่างประหลาดใจ
เฮยเหย่เชิดคาง “นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นไอ้หนุ่มฉินพาสาวมาที่นี่ ถือเสียว่าเป็นของรับขวัญจากฉันเถอะ เอากลับไปกินเล่นนะ”