ซังหลิงกระโดดออกจากฝ่ามือของเขา แล้วเข้าไปในห้องน้ำ
ไม่นานนัก เสียงของซังหลิงก็ดังมาจากด้านใน “สวี่อี้ ขอยืมเสื้อผ้าสักชุดสิ”
ลูกกระเดือกของสวี่อี้ขยับขึ้นลง แววตาพลันหม่นลงเล็กน้อย
เขาหันไปเปิดตู้เสื้อผ้า ปลายนิ้วไล้ผ่านเสื้อผ้า—
“วางไว้หน้าประตูดีไหม?”
“ส่งมาให้ฉันเลย”
แขนเรียวขาวผ่องยื่นออกมา แสงจากผิวขาวนวลชวนให้ตาพร่า
มือนั้นคว้าเสื้อผ้าไป ก่อนประตูจะปิดดังปัง
เสียงนั้นราวกับกระแทกลงกลางใจสวี่อี้อย่างแรง
ซังหลิงเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าของสวี่อี้แล้วเดินลากเท้าออกมา คอเสื้อกว้างถูกเธอสวมจนกลายเป็นเสื้อเปิดไหล่ ส่วนแขนเสื้อยาวเฟื้อยราวกับชุดงิ้ว
เธอขมวดหน้าน้อย ๆ “สวี่อี้ เสื้อผ้าของคุณตัวใหญ่เกินไปหมดเลย”
สวี่อี้จ้องใบหน้าเล็ก ๆ ที่เจือสีชมพูของเธอ พูดจ้ออะไรอยู่กันนะ? เขาฟังไม่ชัดเลยสักนิด
ลำคอคันยุบยิบ เขากระแอมหนึ่งที ก่อนล้วงบุหรี่จากกระเป๋า
“ใส่แก้ขัดไปก่อน เดี๋ยวฉันให้คนไปซื้อมาให้สักสองชุด”
ซังหลิงขานรับเบา ๆ พอเห็นเขาเคาะบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนแล้วกำลังจะจุด เธอก็ขมวดคิ้ว เอ่ยห้ามอย่างอดไม่ได้ “อย่าสูบบุหรี่สิ—”
เหม็นจะตาย
ไฟแช็กในมือสวี่อี้มีเปลวไฟพุ่งขึ้นมาแล้ว ดวงตาดำขลับของเขาจ้องซังหลิงนิ่งอยู่นาน ก่อนจะจิ๊ปากแล้วพับไฟแช็กดังแกร๊ก
“ก็ได้ ไม่สูบ”
ซังหลิงพอใจแล้ว แต่ยังหาเหตุผลมาแก้ตัวให้ตัวเอง “ฉันไม่ได้จะควบคุมคุณนะ แค่แสดงความเป็นห่วงเท่านั้นเอง สูบบุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพ คุณก็รู้อยู่แล้วนี่~”
สวี่อี้หัวเราะหึ “ใช่ ฉันซาบซึ้งใจมาก ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ”
ซังหลิงก้มหน้าพยายามจัดการกับแขนเสื้อที่ยาวเกินไป สวี่อี้เห็นแล้วเปลือกตาก็กระตุกไม่หยุด สุดท้ายจึงเดินเข้าไปคว้ามือเธอ แล้วช่วยพับแขนเสื้อขึ้น