หลังคำพูดนั้น ภายในรถก็จมอยู่ในความเงียบยาวนาน
เนิ่นนานทีเดียว
เจียงเชียนอวี่จึงหัวเราะเสียงต่ำออกมาครั้งหนึ่ง
น้ำเสียงยากจะคาดเดาความหมาย
“ดี แบบนี้ก็ดีมาก”
ซังหลิงให้ความร่วมมือถึงเพียงนี้ ช่วยประหยัดแรงเขาไปได้มาก
เขาควรจะดีใจถึงจะถูก
แต่ไม่รู้ทำไม เมื่อมองท่าทีสงบนิ่งราวกับไม่ใส่ใจของซังหลิง ความโกรธที่เจียงเชียนอวี่ไม่อาจเข้าใจก็พลุ่งขึ้นมาเป็นระลอกในอก
มาถึงบ้านเก่าแล้ว
ที่นี่เป็นเรือนสี่ประสานเก่าแก่หลังหนึ่ง ภายในปลูกไม้ดอกไม้ประดับและต้นไม้มีค่าหลากหลายชนิด มีทั้งศาลาและหอสูง ทางคดเคี้ยวลึกเข้าไปยังเงียบสงบ
ร่องรอยแห่งกาลเวลาทาบทับอยู่ ให้ความรู้สึกหนักแน่นและเรียบขรึม
ที่จริง บ้านเก่าแบบนี้อยู่ไม่สบายเท่าบ้านใหม่ที่ทันสมัย
เพียงแต่เจียงเหล่าเหย่าอาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งแต่วัยหนุ่ม เขาแต่งงานและมีลูกกับภรรยาผู้ล่วงลับที่นี่ ต่อให้เทคโนโลยีภายนอกก้าวหน้าเพียงใด เขาก็ไม่ยอมย้ายออกไป
ดังนั้น การกลับมาเยี่ยมท่านทุกเดือนจึงกลายเป็นหนึ่งในกิจวัตรของคนรุ่นหลังตระกูลเจียง
มื้อค่ำจัดเต็มโต๊ะ เจียงเหล่าเหย่ถามถึงผลประกอบการของบริษัทอยู่สองสามคำ
ซังหลิงกินอาหารเงียบ ๆ
มีเพียงเป็นบางครั้งที่อาหารบนจานของเธอเพิ่มขึ้น เพราะคนข้างกายคีบมาให้
เจียงมารดาเห็นแล้วก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
ตอนนี้เธอเชื่อคำพูดของพ่อตาสนิทใจแล้ว หาใครสักคนที่หน้าตาดี นิสัยดี ต่อให้ตอนแรกอีกฝ่ายไม่เต็มใจ แต่ตอนนี้ก็เริ่มใส่ใจขึ้นมาทีละนิดแล้วไม่ใช่หรือ?
ตกค่ำ เจียงมารดาเอ่ยว่า “ดึกมากแล้ว คืนนี้พักที่นี่เถอะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาเล่นหมากล้อมกับคุณปู่”