อาหารที่จัดเตรียมไว้ให้เหล่าขุนนางย่อมทั้งอร่อยและหน้าตาน่ารับประทาน
วัตถุดิบสดใหม่สำหรับทำซาชิมิมีเพียงบนดาว 058 เท่านั้น อีกทั้งแต่ละปีก็มีผลผลิตน้อยมาก ซุปครีมรสเข้มข้น พุดดิ้งที่มีสีสันไล่ระดับราวกับเนบิวลา ส่วนผักสดเพียงนำไปผัดเร็ว ๆ ก็จะดึงรสหวานสดชื่นตามธรรมชาติออกมาได้
อาหารแต่ละจานถูกทยอยยกมาวางบนโต๊ะ
ไป๋อี้เหนียนมองเด็กหนุ่มที่นั่งนิ่งตาค้าง “ไม่กินเหรอ?”
เมื่อครู่ท้องยังร้องอยู่เลยไม่ใช่หรือ
“รอก่อนครับ”
ซังหลิงเปิดเครื่องสื่อสาร แล้วถามอย่างกระตือรือร้นว่า “ฉันถ่ายรูปได้ไหมครับ?”
นี่คงเป็นวิถีชีวิตอย่างหนึ่งของคนหนุ่มสาว ไป๋อี้เหนียนพยักหน้า
แค่ถ่ายรูป ซังหลิงก็เสียเวลาไปหลายนาที
ยังดีที่แม้ไป๋อี้เหนียนจะดูไม่น่าเข้าใกล้ แต่กลับอดทนมาก
ในใจ ซังหลิงแปะป้ายเพิ่มอีกใบให้ตุ๊กตาตัวจิ๋วที่เป็นตัวแทนของไป๋อี้เหนียน
ข้างป้ายเขียนไว้สองคำว่า: จีบได้
“เรียบร้อย งั้นเรากินกันเถอะครับ!”
เด็กหนุ่มยกช้อนส้อมขึ้น มองเขาพร้อมรอยยิ้มจนดวงตาโค้ง
ลักยิ้มข้างแก้มชวนให้ยื่นนิ้วไปจิ้มสักที
นิ้วของไป๋อี้เหนียนงอเล็กน้อย “อืม”
เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องกินมากนัก ขอแค่ให้อิ่มท้องก็พอ ตอนอยู่ในสนามรบ เพื่อประหยัดเวลา ส่วนใหญ่เขาจึงใช้สารอาหารเหลวเติมพลังงานที่ร่างกายต้องการ
ทางสถาบันเองก็รู้ดีว่าทหารที่แนวหน้าต้องลำบากเพียงใด จึงกำหนดไว้ว่านักศึกษาที่มีผลงานทางทหารติดตัวและยังไม่สำเร็จการศึกษาจากสถาบันแห่งนี้ จะได้รับสิทธิ์รับประทานอาหารฟรีในโรงอาหารทุกแห่ง