เมื่อเห็นซังหลิงยืนอยู่กับที่ ไม่ยอมเดินเข้ามาเสียที
เซี่ยซือเหมียนจึงเดินเข้าไปหา แล้วถามอย่างเป็นธรรมชาติว่า “เป็นอะไรไป? ลืมของอะไรไว้หรือเปล่า?”
ซังหลิงส่ายหน้า
มือที่ปิดปากอยู่ยังไม่ยอมลดลง
แววตาของเซี่ยซือเหมียนหม่นลงเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะยกขึ้น
“ปากเป็นอะไรไป? กินอะไรแล้วเผลอกัดหรือเปล่า ให้ผมดูหน่อย...”
เขาดึงมือของซังหลิงลงอย่างเป็นธรรมชาติ
ชั่วพริบตา ริมฝีปากแดงช้ำจากการถูกจูบของซังหลิงก็ปรากฏแก่สายตา
“คือว่า ฉัน...”
ซังหลิงเองก็ไม่รู้ว่าฉินจื้อจะจู่ ๆ มาจูบเธอ พอถูกดวงตาสะอาดกระจ่างคู่นั้นของเซี่ยซือเหมียนมอง เธอก็รู้สึกกระดากขึ้นมา
เธอเงยหน้าหมายจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับเห็นเซี่ยซือเหมียนปล่อยมือเธอด้วยสีหน้าเศร้าสลด
ขนตายาวหนาทอดต่ำ บดบังประกายระยิบระยับในดวงตา
เขาถามเสียงขื่นขม “หลิงหลิงชอบฉินจื้อมากกว่าจริง ๆ สินะ?”
“เอ๊ะ—” ซังหลิงกะพริบตา รู้สึกเหมือนเซี่ยซือเหมียนใกล้จะร้องไห้แล้ว “ไม่ใช่นะ ฉันก็ชอบคุณเหมือนกัน”
“ถ้าอย่างนั้น...”
เซี่ยซือเหมียนเหลือบมองริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็ว แล้วก็อึกอักราวกับอยากพูดแต่ไม่พูด
จากนั้นก็หลุบตาลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
ซังหลิงเหมือนจะเข้าใจแล้ว
เซี่ยซือเหมียนคงคิดว่าฉินจื้อจูบเธอไปแล้ว ส่วนตัวเองไม่ได้จูบ เลยรู้สึกน้อยใจสินะ?
โธ่ ผู้ชายก็ช่างใจแคบจริง ๆ
ซังหลิงใช้นิ้วบีบติ่งหู แล้วหันมองซ้ายขวา