“จริงเหรอ? ฉันก็รู้สึกร้อนนิดหน่อยเหมือนกัน”
ซังหลิงผ่อนลมหายใจออกมา แล้วลูบคลึงกล้ามอกแน่นตึงและยืดหยุ่นของชายหนุ่มสองสามทีอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะชักมือกลับ
เธอพูดว่า “พอน้ำมันดอกคำฝอยซึมเข้าไปแล้วก็จะรู้สึกร้อนอยู่แล้ว แสดงว่ายาเริ่มออกฤทธิ์แน่ ๆ เป็นเรื่องดีนะ!”
ฉินจื้อกะพริบตาช้า ๆ “...อย่างนั้นเหรอ”
ซังหลิงสะบัดมือที่เริ่มเมื่อย แล้ววางน้ำมันดอกคำฝอยลงบนโต๊ะข้าง ๆ
“ใช่แล้ว คุณนวดเองเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว”
ฉินจื้ออยากจะบอกว่าเพิ่งนวดไปแค่สองนาทีเอง... แต่พอเห็นซังหลิงกำลังนวดข้อมือ ท่าทางเหมือนเหนื่อยมาก เขาก็กลืนคำพูดกลับลงคอเงียบ ๆ
เขาสูดลมหายใจลึก ข่มไฟปรารถนาที่สุมอยู่ในท้องเอาไว้
“อืม ได้”
เขาคลุมเสื้อตัวนอกแล้วลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนลงไปกองอยู่ตรงเอว เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นมัด ๆ ชัดเจน
“ถ้าอย่างนั้นหลิงหลิงอยู่เป็นเพื่อนฉันอีกหน่อยได้ไหม? ฉันเจ็บไปทั้งตัวเลย...”
ชายหนุ่มเผยด้านอ่อนแอให้เธอเห็น มุมปากเขียวช้ำเป็นปื้น ดูน่าสงสารอยู่ไม่น้อย
ซังหลิงกำลังจะตอบตกลงอยู่แล้ว ทว่าจู่ ๆ ใบหน้าของเซี่ยซือเหมียนก็ผุดขึ้นมาในหัว
“ไม่ได้”
เธอส่ายหน้า “ฉันรับปากเซี่ยซือเหมียนไว้แล้ว เดี๋ยวต้องกลับไปหาเขาอีก”
เซี่ยซือเหมียนอีกแล้ว—
ฉินจื้อกัดฟันกรอด ความคิดหวานซึ้งทั้งหลายพลันมลายหายไป เหลือเพียงความแค้นที่ตัวเองลงมือไม่หนักพอ
น่าจะจัดการไอ้หมอนั่นให้หมดสภาพไปเลย
ริมฝีปากบางของเขาเม้มเป็นเส้นตรง “แต่ฉันก็เจ็บเหมือนกันนะ”