“อย่าเพิ่งรีบ ฉันจะเปิดประตูให้”
ลู่หมิงเฉียวหัวเราะเสียงต่ำ ก้มลงคว้าร่างลู่เหลียงไฉที่เหลือเพียงครึ่งเดียว แล้วเปิดประตู
จากนั้นก็คว้าผู้หญิงที่ตามลู่เหลียงไฉกลับมาด้วย
เขาแค่หมดสติ ไม่ได้ตายเสียหน่อย
ผู้หญิงคนนี้พูดว่าอะไรนะ? เธออยากได้หนังกระต่ายไว้ตกแต่งอย่างนั้นหรือ?
“อ๊า! อย่าเข้ามานะ ปล่อยฉัน! ฮือ ๆ ช่วยด้วย… ขอร้องล่ะ ไว้ชีวิตฉันเถอะ ฉันนอนกับคุณก็ได้ ฉัน…”
ลู่หมิงเฉียวปล่อยให้เธอกรีดร้องพอดีจะได้เรียกซอมบี้มาเพิ่มอีกหน่อย
บรรดาผู้อยู่อาศัยที่ยังรอดชีวิตในตึกแอบมองผ่านตาแมว
วินาทีถัดมา พวกเขาก็เห็นร่างที่เปื้อนเลือดในมือเขาจนตกใจ หงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้า
ตายแล้ว! เขากล้าฆ่าคนด้วย!
ลู่เหลียงไฉพูดคำดี ๆ ออกมาสารพัด ก่อนเริ่มสำนึกผิด
แม้จะมาถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่อยากตาย
จนกระทั่งท้ายที่สุด เมื่อเห็นว่าลู่หมิงเฉียวไม่หวั่นไหว เขาก็เริ่มด่าทอและสาปแช่งลู่หมิงเฉียว
จากนั้นยังบอกว่าซังหลิงเป็นสัตว์ประหลาด เธอเป็นคนแท้ ๆ จะกลายเป็นกระต่ายได้อย่างไร…
ต่อไปเธอต้องควบคุมตัวเองไม่ได้ แล้วกินลู่หมิงเฉียวเข้าไปแน่
ผู้คนมากมายเฝ้ามองเหตุการณ์ผ่านหน้าต่าง
แววตาลู่หมิงเฉียวเย็นชา เขาโยนผู้หญิงคนนั้นทิ้งแล้วชักมีดสั้นออกมา
ไม่นาน ลู่เหลียงไฉก็มีเลือดเต็มปาก ไม่อาจเปล่งคำพูดให้เป็นประโยคได้อีก
กลิ่นเลือดดึงดูดซอมบี้บริเวณใกล้เคียงอย่างรวดเร็ว หนูตัวใหญ่ขนมันเงาก็มุดออกมาจากท่อระบายน้ำ
ผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าหลุดพ้นจากพันธนาการแล้ว จึงกรีดร้องพลางวิ่งหนี