“อ้อ”
ถนนในชนบทเดินทางลำบากจริง ๆ ซังหลิงจึงคว้าแขนเสื้อฉินจื้อไว้ ให้ตัวเองเป็นคนกำหนดจังหวะเดิน จะได้รู้สึกปลอดภัยขึ้นหน่อย
เธอสูดจมูกเบา ๆ เดินตามฉินจื้อไปทีละก้าว เสียงนุ่มนิ่มของเธอในราตรีทำให้หัวใจคนฟังแทบละลาย
“ฉินจื้อ ใกล้จะหิมะตกแล้วใช่ไหม วันนี้พอตื่นมาก็รู้สึกหนาวมากเลย”
“อืม ใกล้แล้วล่ะ”
ซังหลิงถอนหายใจ “แถวนี้หนาวจริง ๆ แถมอากาศก็แห้งมาก” เธอลูบแก้มน้อย ๆ ของตัวเอง “รู้สึกว่าพอมาที่นี่แล้วฉันดูขี้เหร่ขึ้นเลย”
ฉินจื้อชะงักฝีเท้า
ซังหลิงเกือบชนแผ่นหลังเขา จมูกแทบเบี้ยวไปด้วย เธอจึงหงุดหงิดขึ้นมาทันที “ฉินจื้อ อยู่ ๆ หยุดทำไมเนี่ย!”
“เปล่า เจ็บไหม ขอฉันดูหน่อย”
ได้ยินเสียงบ่นอู้อี้ แถมยังขึ้นจมูกนิด ๆ ฉินจื้อก็รีบหันกลับมา ยกตะเกียงขึ้นสูงอีกหน่อย ใบหน้างดงามราวดอกไม้ของหญิงสาวก็ปรากฏชัดตรงหน้า
ผิวขาวเนียนราวกับน้ำนม จะขี้เหร่ตรงไหนกัน?
เมื่อครู่ฉินจื้อเอาแต่ครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่ตลอด
ซังหลิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาคลอด้วยน้ำตา ก่อนลดมือที่ปิดจมูกลง “เลือดออกไหม?”
ฉินจื้อมองดูอย่างละเอียดอยู่นาน จู่ ๆ ก็รู้สึกคอแห้งผาก หลังเธอเร่งถามอยู่หลายครั้ง เขาถึงกระแอมเบา ๆ แล้วตอบเสียงต่ำ “ไม่เลือดออก ดีอยู่”
“ดีอยู่เหรอ? ยังมีหน้ามาพูดอีก!”
ซังหลิงเข้าใจผิดไปแล้ว ถ้าเธอกับฉินจื้อสนิทกันกว่านี้อีกนิด คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นซังเหล่ยเมื่อไร เธอคงถีบเข้าให้สักทีแล้ว
“ช่างเถอะ ฉันไม่จับนายเดินแล้ว นายมันประหลาดชะมัด ฉันไม่อยากจมูกเบี้ยวหรอกนะ”