“ที่นี่คุณยายมีต้นหอมอยู่ไม่ใช่เหรอ จริง ๆ แล้วแค่อยากหาเรื่องมาคุยกับผมใช่ไหมครับ?”
คุณย่าของโจวจ้านคุ้นชินกับหลานชายจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ดี จึงส่งเสียงฮึดฮัด “ฉันแค่มาเตือนให้แกระวังตัวหน่อย! ต่อให้ชอบเขามากแค่ไหนก็ห้ามเข้าไปยุ่งกับชีวิตคู่ของคนอื่นนะ! ถ้าแกไม่ใช่หลานฉัน แถมยังโสดอยู่ ฉันคงหักขาแกไปแล้ว! สรุปคือ จะชอบก็ชอบไป แต่อย่างน้อยต้องรอให้เขาหย่ากันก่อน แล้วค่อยลงมือ!”
มุมปากโจวจ้านยกขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบกดเก็บไว้อย่างรวดเร็ว คุณย่าของเขานี่นะ ความคิดความอ่านล้ำสมัยอยู่เสมอ
เขาพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาเจือรอยยิ้ม “ตอนนี้ผมกับเธอเป็นแค่เพื่อนกันครับ”
คุณย่าของโจวจ้านเหลือบมองเขา “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นจริงนะ เฮ้อ” เธอถอนหายใจ “บ้านเรากับตระกูลเจียงเป็นเพื่อนบ้านกันมาตั้งหลายปี แกทำแบบนี้ไม่เหมาะเลยจริง ๆ”
โจวจ้านพิงกรอบประตู ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “แล้วบ้านพวกเขาทำตัวเหมาะสมหรือครับ? ถ้าเจียงเชียนอวี่เห็นเธอเป็นภรรยาจริง ๆ ต่อให้ผมชอบแค่ไหน ผมก็จะห้ามใจตัวเอง”
เป็นเจียงเชียนอวี่เองที่ไม่รู้จักทะนุถนอม จนทุกคนเห็นความเย็นชาที่เขามีต่อภรรยา
จากนั้นภรรยาตัวน้อยแสนสวยและอ่อนโยนคนนั้นก็ถูกปล่อยให้วิ่งเข้าไปท่ามกลางฝูงหมาป่าอย่างไม่ทันระวังตัว จึงดึงดูดสายตาที่หมายปองเธอมากมาย
แน่นอนว่าโจวจ้านไม่มีทางเล่าความคิดดำมืดเหล่านี้ให้คุณย่าฟัง
คุณย่าของเขาเป็นคนมีหลักคิดถูกต้องดีมาตลอด มีเพียงตอนอยู่กับเขาเท่านั้นที่ยอมเอนเอียงให้ครั้งหนึ่ง