ความเจ็บปวดอย่างที่จินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้น
แขนยาวข้างหนึ่งคว้าเธอไว้จากด้านหลัง
ซังหลิงถอนหายใจอย่างโล่งอก หัวใจดวงน้อยเต้นรัวไม่หยุด
แต่เรื่องนั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด เมื่อครู่เธอได้ยินอะไรนะ?
นักศึกษาสองคนนั้นวิ่งมาถึงข้างพวกเขาแล้ว
เด็กหนุ่มผมทองมีฝ้ากระบนใบหน้าเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “ท่านพลตรีไป๋! ผมเป็นแฟนคลับของคุณ ขอถ่ายลายเซ็นได้ไหมครับ?”
“ผมด้วย ผมด้วยครับ ท่านพลตรี ได้โปรดเถอะ!”
เด็กหนุ่มทั้งสองมองเขาด้วยสายตาเลื่อมใส รีบหยิบกระดาษกับปากกาออกจากกระเป๋าเป้ แล้วยื่นให้ด้วยสองมือ
ซังหลิงเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงถามอย่างประหลาดใจว่า “คุณคือไป๋อี้เหนียนเหรอ?”
“อืม”
เมื่อเห็นเธอทำหน้าตกตะลึง ไป๋อี้เหนียนก็รู้ตัวว่ายังไม่ได้แนะนำตัวเลย
เขาปฏิเสธคำขอของนักศึกษาทั้งสอง “ขอโทษนะ”
“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร!” แม้จะผิดหวัง แต่พวกเขาก็รีบโบกมือ “พวกเราต่างหากที่รบกวน ขอให้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของท่านพลตรีราบรื่นทุกอย่างนะครับ”
“ขอบคุณ”
ตอนเด็กหนุ่มทั้งสองจากไป พวกเขายังหันกลับมามองอยู่หลายครั้ง สายตาจับจ้องแขนของท่านพลตรีที่โอบเอวเด็กหนุ่มไว้ พร้อมเผยสีหน้าตกตะลึง
ไม่จริงน่า หรือว่ารสนิยมทางเพศของท่านพลตรีจะเป็น…
“คุณเป็นไป๋อี้เหนียนจริง ๆ ด้วย!”
ซังหลิงกระโดดออกจากอ้อมแขนเขา แล้วพูดอย่างไม่อยากเชื่อว่า “คนโชคดีคนนั้นเป็นฉันเหรอเนี่ย?”
“คนโชคดีอะไร?” ไป๋อี้เหนียนขมวดคิ้วน้อย ๆ ความรู้สึกที่อ้อมแขนว่างเปล่าทำให้เขาไม่ค่อยสบายใจ
“แค่ก ไม่มีอะไรหรอก”