【เด็ก ๆ ที่รัก ตอนที่แล้วมีเนื้อหาใหม่เพิ่มเข้ามาอีก 2,000 คำนะ เมื่อวานฉันไปตรวจติดตามอาการที่โรงพยาบาลมา เลยลงได้แค่ตอนเดียว วันนี้เลยมาเติมให้แล้ว~ ลำบากทุกคนช่วยรีเฟรชหน้าอีกครั้งนะ จุ๊บ ๆ รักพวกเธอ】
ฮั่วฉี่เฉินฝืนยิ้ม “คงเพราะงานยุ่งเกินไป รออีกสองสามวันก็คงดีขึ้น”
ซังฮุยชนแก้วกับเขา “ถึงจะยังหนุ่มก็ต้องดูแลสุขภาพนะ ตาเฒ่าฮั่วเป็นอะไรไป คิดจะเกษียณไปใช้ชีวิตสบาย ๆ ตั้งแต่อายุเท่านี้ แล้วโยนงานทุกอย่างให้คนรุ่นหลังทำหรือไง?”
ฮั่วเว่ยหัวกลอกตา “พอเลยน่า! ลูกชายคนโตบ้านนายสบายมากหรือไง? รีบมาดื่มเหล้า ปล่อยให้เด็ก ๆ เขาเล่นกันเองไป!”
ซังฮุยตบไหล่ฮั่วฉี่เฉินเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับไป
จู้เหยาแอบกระซิบข้างหูซังหลิง “หลิงเป่า ฮั่วฉี่เฉินมาแล้ว”
ซังหลิงถาม “อืม เธอช่วยให้ฉันคุยกับเขาตามลำพังได้ไหม?”
“ได้สิ ไม่มีปัญหา”
ฮั่วฉี่เฉินเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเดินมาหยุดตรงหน้าซังหลิงได้อย่างไร
สายตาที่จับจ้องเขาอย่างระแวดระวังเหล่านั้น ฮั่วฉี่เฉินไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
“หลิงหลิง...” ฮั่วฉี่เฉินมองเธออย่างระมัดระวัง น้ำเสียงเผลอเจือความถ่อมตัวและเอาอกเอาใจ “ฉันได้ยินมาว่า...เธอจะไปเรียนต่อต่างประเทศเหรอ?”
ซังหลิงไม่แปลกใจ “ซังหรูโจวบอกคุณสินะ”
“อืม”
ฮั่วฉี่เฉินรู้สึกขมขื่นในปาก “หลิงหลิง ฉันเห็นอัลบั้มรูปแล้ว”
เขามองซังหลิงอย่างมีความหวัง พยายามค้นหาความรู้สึกบางอย่างจากแววตาของเธอ
น่าเสียดายที่ไม่มีอะไรเลย
ซังหลิงพยักหน้า “อ้อ คุณชอบเหรอ? งั้นเอาไปสิ”
เผาทิ้งก็ยังทำให้สิ่งแวดล้อมเป็นมลพิษเปล่า ๆ