แผนกลับเซียงกั่งของเฮ่อจวินต้องเลื่อนออกไป เพราะเหตุไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกะทันหัน
เขาพาหญิงสาวกลับโรงพยาบาลด้วยตัวเอง
จากการสืบสวน เขารู้เรื่องที่หลานชายทำมาหมดแล้ว
หลอกหญิงสาวว่าครอบครัวล้มละลายงั้นหรือ? ถ้าพ่อของเขารู้เข้า คงอยากหักขาเขาแน่
“คุณอา วันนี้ขอบคุณจริง ๆ นะคะ”
ถ้าไม่ใช่เพราะเฮ่อจวิน เธอคงเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้
เฮ่อจวินถามว่า “ไม่กลัวฉันแล้วหรือ?”
พอคำพูดหลุดออกมา ทั้งคู่ต่างก็ประหลาดใจ
ซังหลิงกระอักกระอ่วน “ฉันไม่ได้หมายความว่าจะไม่เคารพคุณอานะคะ แค่...ท่าทางของคุณอาดูน่ากลัวเกินไป”
“เอาเถอะ ฉันจะถือว่าเธอกำลังชมฉันก็แล้วกัน”
เฮ่อจวินหลุบตาลงเล็กน้อย เด็กสาวยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงหน้า ดูว่าง่ายราวกับน้องสาวตัวน้อย
เขาพูดว่า “อย่าเอาแต่ฟังเฮ่อซูเหยียน เขาไม่ได้ขาดคนดูแล แล้วก็ไม่ตายง่าย ๆ หรอก”
ซังหลิงทำหน้าแปลกใจ
เฮ่อจวินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเฉยเมย “เก็บข้าวของกลับบ้านได้แล้ว เฮ่อซูเหยียนคิดจะให้เธออยู่โรงพยาบาลหรือโรงแรมไปตลอดหรือไง? คืนนี้ฉันจะกลับเซียงกั่ง เรื่องเมื่อเช้าไม่ใช่ครั้งแรก และก็จะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย”
“ดูแลตัวเองให้ดี”
พูดจบ เขาก็บอกให้ซังหลิงรออยู่ข้างนอก ส่วนตัวเองผลักประตูเข้าไปในห้องผู้ป่วย
เขาต้องการคุยกับเฮ่อซูเหยียนตามลำพังสักสองสามคำ
เฮ่อจวินทำอะไรเด็ดขาดและรวดเร็วมาก จากช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้อยู่ด้วยกันหลายวัน ซังหลิงก็มองออกแล้ว
เขาบอกว่าจะพูดไม่กี่คำ ก็แค่ไม่กี่คำจริง ๆ
ไม่ถึงสองนาทีก็ออกมาแล้ว
เขาพาผู้ช่วยกับบอดี้การ์ดร่างกำยำที่พูดน้อยติดตัวไปด้วย ก่อนเดินจากไปตรง ๆ