“นอนไม่หลับ”
“อา…”
ซังหลิงกะพริบตาปริบ ๆ “ถ้าอย่างนั้นพี่ชาย… อยากให้ช่วยกล่อมนอนไหมคะ?”
“กล่อมนอน?”
เสียงหัวเราะหึดังลอดมาจากปลายสาย “ก็ดี”
เฮ้อ ทำงานหาเงินนี่มันยากจริง ๆ
ซังหลิงถามต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่ม “พี่ชายอยากฟังนิทาน หรืออยากให้ฉันร้องเพลงให้ฟังคะ?”
“แล้วแต่เธอ”
เว่ยหลานโยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัวตามใจชอบ ก่อนดึงผ้าปิดตามาสวม “ก่อนฉันจะหลับ ห้ามหยุด”
ซังหลิงถอนหายใจแผ่วเบา
เธอเปิดโคมไฟแล้วลุกขึ้นนั่ง “ก็ได้ค่ะ ขอฉันหาก่อน…”
เธอกดเข้าแอปหนังสือสีเขียวแล้วค้นหานิทานก่อนนอน
เสียงหวานนุ่มชวนฟังของหญิงสาวเริ่มกังวานไปทั่วห้อง
“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีลูกหมูสามตัว ตัวหนึ่งชื่อเสี่ยวเหอ ตัวหนึ่งชื่อเสี่ยวหลาน อีกตัวชื่อหมู
วันหนึ่ง เสี่ยวเหอกับเสี่ยวหลาน ลูกหมูทั้งสองตัวหลับไปแล้ว
เหลือแค่คุณ…”
เล่าไปได้สักพัก สมองที่ง่วงงุนของซังหลิงก็พลันตื่นตัวขึ้นมา
เธอเหมือนจะทำเรื่องโง่ ๆ เข้าแล้วหรือเปล่า?!
เว่ยหลานกระชากผ้าปิดตาออกในคราวเดียว ยิ้มเย็นเยียบ “ด่าฉันว่าหมูเหรอ?”
ซังหลิงทำหน้าเวทนาตัวเอง “พี่ชาย… ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ตั้งใจฟังจริง ๆ พี่จะเชื่อไหมคะ?”
แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่เชื่อเลย
ให้ตายสิ!
เว่ยหลานใช้ความเงียบตอบแทนคำพูด
ซังหลิงถาม “งั้น… เปลี่ยนเรื่องไหมคะ?”
เว่ยหลานตอบเสียงเย็น “ฉันไม่อยากฟังนิทานปัญญาอ่อน เล่าอะไรที่ผู้ใหญ่ฟังกันหน่อย”
ซังหลิง “……”
เว่ยหลานจงใจเน้นเสียง “แบบมีสีสันน่ะ”
ซังหลิงกัดฟันกรอด ๆ
แล้วเริ่มค้นหาอีกครั้ง
“นิทานสีเหลืองเหรอ? เจอแล้วค่ะ!”