น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่า คนระดับเฟรยาไม่มีทางเลือกจัดงานสังสรรค์ที่ร้านอาหารธรรมดา
คฤหาสน์หลังใหญ่สว่างไสวโอ่อ่า สนามหญ้าเทียมผืนกว้างทอดอยู่ในสวนหลังบ้าน ผิวน้ำในสระว่ายน้ำระยิบระยับเป็นประกาย
ภายในเรือนกระจก มีการจำลองระบบนิเวศของป่าฝนเอาไว้ ปลูกพืชหายากมากมายซึ่งย้ายมาจากดาวต่าง ๆ
เชฟระดับพิเศษที่จ้างมาพิเศษกำลังย่างเนื้ออยู่บนสนามหญ้า ทุกคนต่างหัวเราะพูดคุยและเลือกกิจกรรมที่ตัวเองชอบ
บ้างเล่นเกมออนไลน์ด้วยกัน บ้างขับรถลอยฟ้าขนาดเล็กซิ่งบนสนามแข่งที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ…
เฟรยายื่นแก้วเหล้าให้ซังหลิง ก่อนจะส่งเสียงจากด้านหลังขึ้นมาอย่างกะทันหัน “คิดอะไรอยู่เหรอ จะลงไปว่ายน้ำไหม?”
ซังหลิงหันขวับ เกือบชนเข้ากับอ้อมอกของเฟรยา
เฟรยาเข้ามาประคองแก้วไว้ให้เธอแทบจะในท่าโอบกอด แล้วหัวเราะจนไหล่สั่น ผิวกายของทั้งคู่สัมผัสกันอย่างเลี่ยงไม่ได้
ซังหลิงถึงได้เห็นว่าเฟรยาเปลี่ยนมาใส่ชุดว่ายน้ำเนื้อบางเบาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ไม่รู้ทำจากผ้าชนิดไหน แต่ดูคล้ายหางนางเงือก ผิวผ้าสะท้อนประกายระยิบระยับ เผยให้เห็นรูปร่างเย้ายวนอย่างมั่นใจ
เธอมองเพียงแวบเดียวก็เบือนสายตากลับมาแล้วส่ายหน้า “ไม่ล่ะ ฉันว่ายน้ำไม่เป็น”
“คิก ๆ ๆ…”
เฟรยาหยิกแก้มเธอ “ตอนนี้ฉันเชื่อแล้วว่าเธอมาจากดาวดวงอื่น ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ปล่อยให้จมน้ำแน่”
ซังหลิงส่งเสียงรับเบา ๆ แล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
เธอมองไปทางสระว่ายน้ำ สระยาวหลายสิบเมตรมีคนลงไปเล่นแล้ว