เกวนนีกลับบ้านด้วยสีหน้าขุ่นเคือง
ปกติเวลาไม่ได้อยู่หอ เธอก็ไม่ค่อยกลับไปวังหลวง แต่มักพักอยู่กับเซเวียร์ พี่ชายของเธอ
เซเวียร์นาน ๆ ทีถึงจะอยู่บ้าน เขากำลังยุ่งอยู่ในห้องหนังสือชั้นบน พอได้ยินพ่อบ้านบอกว่าเกวนนีอารมณ์ไม่ค่อยดี จึงวางงานในมือลงแล้วเดินลงมา
หญิงสาวก้มหน้าปัดหน้าจออยู่ ไม่ทันได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
ภาพถ่ายปรากฏขึ้นตรงหน้า เด็กหนุ่มยิ้มจนสะดุดตา
ท่ามกลางกลุ่มลูกหลานขุนนางที่รายล้อม เขาดูราวกับเจ้าชายน้อยคนหนึ่ง แววตาและคิ้วเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงปนความภาคภูมิใจเล็กน้อย
เซเวียร์หัวเราะหึในลำคออย่างไร้เสียง ช่างรู้จักเอาใจผู้คนเสียจริง
“เกวนนี”
เสียงของเขาดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาเกวนนีสะดุ้ง
เกวนนีรีบปิดเครื่องสื่อสาร หันมามองด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่ยังไม่จางหาย “พี่ลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
เซเวียร์เห็นสิ่งที่ควรเห็นไปแล้ว จึงพอเดาได้ว่าความไม่สบายใจของน้องสาวเกี่ยวข้องกับซังหลิง
เธอชอบซังหลิงจริง ๆ หรือ
“เพิ่งลงมา” เซเวียร์หรี่ตา “ได้ยินดีนบอกว่าเธออารมณ์ไม่ดี มีใครทำให้ไม่พอใจหรือเปล่า”
เกวนนีได้ยินดังนั้นก็รีบแสดงสีหน้าร้อนรน “ไม่มีค่ะ! พี่ หนูไม่ได้ไม่สบายใจนะคะ”
ถึงตอนนี้ก็ยังปกป้องอีกฝ่ายอยู่ เห็นได้ชัดว่าชอบมากจริง ๆ
“อย่างนั้นหรือ” เซเวียร์พยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ ทำให้เกวนนีลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก “คืนนี้ทำไมถึงมีเวลากลับมา ไม่ได้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนหรือ”