“ตามกฎหมายแล้ว คุณก็ยังเป็นภรรยาของผม”
เจียงเชียนอวี่เองก็ไม่รู้ว่าเกิดแรงกระตุ้นอะไรขึ้นมา ถึงได้พูดประโยคนี้กับซังหลิง
เมื่อเห็นสีหน้าหลากหลายที่วูบผ่านใบหน้าเล็ก ๆ ของซังหลิง ความรู้สึกพึงพอใจสายหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจ
มันควรจะเป็นแบบนี้สิ
เขาพูดกับตัวเองในใจอย่างเงียบงัน
“ฉันไม่เข้าใจค่ะ”
ซังหลิงรับรู้ถึงสายตาร้อนแรงของเจียงเชียนอวี่ จึงหลุบตาลงอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าแผ่นหลังกลับแข็งทื่อขึ้นมาทันที
สีแดงระเรื่อค่อย ๆ แต้มขึ้นบนแก้มของเธออย่างรวดเร็ว
ซังหลิงเบือนหน้า ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมขาทั้งสองข้าง
เธอสงสัยว่าตัวเองมองผิดไปหรือเปล่า แต่ก็ไม่มีความกล้าพอจะมองซ้ำอีกครั้ง
เจียงเชียนอวี่…มีปฏิกิริยาแล้วหรือเปล่า?
เจียงเชียนอวี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้หันหลังกลับ
เขาพูดเสียงเย็นชา “ผมยังไม่ได้เลวทรามถึงขั้นให้ผู้หญิงไปนอนบนโซฟาหรอก”
เขาหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน แล้วกระแทกประตูเดินออกไป
ภายในห้องเงียบสนิทลง
ไม่นานนัก เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ฟังไม่ออกว่าหมายความว่าอย่างไรก็ดังขึ้น
ซังหลิงบิดขี้เกียจ ยกผ้าห่มออก แล้วเอนตัวลงนอนอย่างสบายอารมณ์
นอนบนโซฟาเหรอ? ไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว
-
เจียงเชียนอวี่อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ยิ่งอาบก็ยิ่งหงุดหงิด
สายตาที่ซังหลิงมองเขา รวมถึงท่าทางของเธอในชุดนอนผ้าไหมสีดำ…
แล้วยังภาพที่บังเอิญเห็นในวิลล่าตอนบ่ายอีก
เรือนร่างของผู้หญิงที่เพรียวบางและอวบอิ่มอย่างเย้ายวนเหล่านั้นต่างพากันบุกโจมตีสมองของเขาอย่างไม่ลดละ
สลัดออกไปไม่ได้เลย
“บ้าไปแล้ว…”
เจียงเชียนอวี่ชกกำแพงอย่างแรง ก่อนก้มตามองลงไปด้วยสีหน้าเย็นชา