ซังหลิงใช้ชีวิตจนสิ้นอายุขัยในโลกก่อน
“ว้าว! ยินดีด้วยนะคะนายท่าน! นายท่านเก่งที่สุดเลย~ ค่าความชื่นชอบของทุกคนพุ่งทะลุเพดานหมดแล้ว!”
ซังหลิงยิ้มจนดวงตาโค้ง ก่อนจะเอ่ยชมระบบตามเคย
ระบบมองหญิงสาวที่เพิ่งหลุดพ้นจากโลกก่อนด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าของเธองดงามโดดเด่นหาใครเทียบได้ยาก ยากจะใช้เพียงคำว่าน่ารักหรือเย้ายวนมาบรรยาย รูปลักษณ์และบุคลิกอันเป็นเอกลักษณ์ผสมผสานกันบนตัวเธอจนกลายเป็นความงามที่น่าตื่นตะลึง
ไม่อาจเทียบกับรูปลักษณ์ในโลกใบเล็กเหล่านั้น ซึ่งเป็นเพียงข้อมูลบางส่วนที่ถูกนำมาประกอบกันได้เลย
และพอคิดว่าตอนนี้มีเพียงตนเท่านั้นที่โชคดีได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอ ระบบก็อดแผ่ความสุขและความภาคภูมิใจออกมาจากภายในไม่ได้
“นายท่าน ก่อนเริ่มภารกิจถัดไป อยากจัดการความรู้สึกสักหน่อยไหมคะ?”
ซังหลิงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องหรอก ไปโลกถัดไปกันเลย”
ระบบกังวล “แต่ว่า...”
เจ้าของระบบหลายคนเคยทุ่มเทความรู้สึกให้กับโลกที่ทำภารกิจมากเกินไป จนเมื่อภารกิจจบลงก็ยังไม่อาจตัดใจจากโลกเดิมได้ สุดท้ายจิตใจแตกสลาย
ซังหลิงลูบมันเบา ๆ
ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อยกขึ้น น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับขนนกปัดผ่าน ก่อนจะกระซิบ
“ระบบ ฉันบอกความลับอย่างหนึ่งให้ฟังดีไหม?”
“ฉันน่ะ...เกิดมาพร้อมกับความบกพร่องทางอารมณ์—”
……
“ซังหลิง เอากาแฟไปให้คุณเสิ่นหน่อย”
เหลียงซวี่ ผู้ช่วยประธานบริษัท เดินออกมาสั่งซังหลิง
ในห้องชงชา ซังหลิงบดเมล็ดกาแฟเงียบ ๆ แล้วขานรับเสียงเบา “อืม”
แว่นตากับหน้าม้าปิดบังความงามของเธอไปบางส่วน ขนตาดำหนาหลุบต่ำ เผยให้เห็นแววหม่นหมองในดวงตา