ซังหลิงถึงกับงงงัน
ในหูมีเสียงอื้ออึง
โม่จั๋วฮวาพูดว่าอะไรนะ?
「คุณ... คุณ...」
ริมฝีปากของซังหลิงสั่นระริก เธอเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ผ่านไปนานก็ยังพูดไม่เป็นประโยค 「คุณรู้ไหม...ว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่!」
เธอเสียใจอย่างยิ่งที่ลากโม่จั๋วฮวาลงมาเกี่ยวข้อง จูบนั้นเปิดสวิตช์อะไรเข้า และปลดปล่อยวิญญาณแบบไหนออกมากันแน่?
โม่จั๋วฮวาไม่รู้สึกละอายแม้แต่น้อย
มุมโซฟายังพอมีพื้นที่กว้างขวาง ทว่าร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่ม ทั้งแขนขายาวเหยียด ทำให้ที่ตรงนั้นดูคับแคบลงไปถนัดตา ซังหลิงถูกเขากักไว้บนโซฟานุ่ม แม้แต่จะลุกหนีก็ยังทำไม่ได้
เธอดันมือใส่อกเขา แผงอกนั้นแข็งราวกับก้อนหิน หนักแน่นดุจภูผาที่ไม่อาจสั่นคลอน
「ผมรู้แน่นอน! ผมหึงจนแทบคลั่งแล้ว! ทำไมรอบตัวคุณถึงมีคนมากมายขนาดนี้ ถ้ายังไม่พูดออกมา ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะทำเรื่องเกินเลยอะไรลงไปอีก」
โม่จั๋วฮวาจ้องริมฝีปากของเธอ ในความมืด ริมฝีปากหญิงสาวฉ่ำวาวราวเคลือบด้วยหยาดน้ำ ทำให้เขานึกถึงกลีบดอกไม้ยามเช้าที่พราวหยดน้ำค้าง งดงามเย้ายวนจนชวนให้เด็ดดอม
「ถึงอย่างนั้นคุณก็ทำแบบนี้ไม่ได้—」
ที่นี่เป็นที่สาธารณะนะ!
หัวใจของซังหลิงเต้นรัวราวตีกลอง ขมับก็เต้นตุบไม่หยุด แม้จะอยู่ในความมืด สายตาของชายหนุ่มก็ยังร้อนแรงจนแทบแผดเผา
ใบหน้าเธอแดงก่ำด้วยความอับอาย จนอยากหายตัวไปเสียเดี๋ยวนั้น
「อย่าทำแบบนี้นะ ถ้ามีคนเห็นเข้า...」
เธอคว้าเจียงเชียนอวี่มาเป็นข้ออ้างโดยไม่ทันคิด
「คุณเป็นเพื่อนของเจียงเชียนอวี่นี่ ฉันรู้ว่าฉันหุนหันพลันแล่นไป ฉันขอโทษคุณนะ ได้ไหม...」