“เดี๋ยวก่อน—”
ซังหลิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว ข้อมือก็ถูกอีกฝ่ายคว้าไว้แล้ว
ซังหลิงมองหญิงคนนั้นอย่างประหลาดใจ แน่นอนว่าเธอคุ้นหน้าอีกฝ่ายดี เพราะเป็นผู้หญิงที่ขวางเจียงเชียนอวี่ไว้คุยด้วยเมื่อครู่ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมาขวางเธอ
ถึงอย่างนั้นก็ยังถามอย่างสุภาพว่า “มีอะไรหรือคะ?”
น้ำเสียงของหญิงสาวอ่อนหวานและนุ่มนวล ประกอบกับบรรยากาศบริสุทธิ์รอบกาย ทำให้ยากจะรู้สึกไม่ดีกับเธอ
“คะ...คุณเป็นภรรยาของเจียงเชียนอวี่หรือเปล่า...”
เมื่ออยู่ต่อหน้าซังหลิง เฉิงหว่านก็อดรู้สึกละอายใจขึ้นมาไม่ได้
ซังหลิงเงียบไปชั่วขณะ
เฉิงหว่านคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ตอบ จึงรีบเอ่ยว่า “ขอโทษค่ะ ฉันเสียมารยาทเอง—”
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่กำลังคิดว่าควรพูดยังไง” ซังหลิงส่ายหน้า “ฉันไม่ได้ใส่ใจความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับเจียงเชียนอวี่เท่าไรนัก แต่ถ้าพวกคุณมีเรื่องขัดแย้งกัน ฉันหวังว่าจะคุยกันเป็นการส่วนตัวนะคะ ได้ไหม?”
อย่างน้อยก็อย่าดึงเธอเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย
เพราะในใจซังหลิง เธอมองเจียงเชียนอวี่เป็นอดีตสามีไปนานแล้ว
เฉิงหว่านนิ่งอึ้ง
ซังหลิงค่อย ๆ ชักมือกลับมา พยักหน้าให้เธอ ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ลังเล
เฉิงหว่านได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกสับสนมากมาย ทำไมภรรยาของเจียงเชียนอวี่ถึงดูไม่ใส่ใจเขาเลยสักนิด? ถูกผู้หญิงอีกคนรั้งไว้ถามเรื่องสามีแท้ ๆ แต่กลับไม่หึงหวงเลยหรือ?
เฉิงหว่านรู้สึกเสียใจ ทั้งยังโกรธอยู่บ้าง
เจียงเชียนอวี่ปฏิเสธเธออย่างเด็ดขาด ก็เพราะผู้หญิงที่ไม่ใส่ใจเขาคนนี้งั้นหรือ?