【ฉันล่ะเชื่อเลย! นี่มันเรื่องอะไรกัน? น้องสาวคนโปรดของฉันร้องไห้แล้ว!!】
【ใครทำเธอ??】
【จะเป็นใครได้อีกล่ะ ให้ตายสิ ไอ้สองคนนี้ถึงกับลงไม้ลงมือกับผู้หญิงเหรอ?】
【ยังไม่รู้เรื่องทั้งหมด อย่าเพิ่งด่วนสรุปได้ไหม? ฉันว่าเสิ่นเจวี๋ยกับโจวซื่อหรานไม่น่าใช่คนที่จะทำร้ายผู้หญิงนะ】
【พวกคลั่งหน้าตาไสหัวไป! ฉันรู้แค่ว่าลูกสาวฉันร้องไห้ ไอ้สารเลวสองคนนั่นสมควรตาย!】
【เดิมทีสองคนนั้นก็ไม่ใช่คนดีอะไร เพิ่งไลฟ์ได้ไม่นาน พวกคลั่งหน้าตาก็โผล่มาแล้วเหรอ?】
【ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง คนที่ปกป้องซังหลิงแบบไม่ลืมหูลืมตาตอนนี้เป็นคนดีนักหรือไง? ก็เห็นแก่หน้าตาเหมือนกันนั่นแหละ】
【ไม่ดูหน้าแล้วจะให้ดูหน้าแกหรือไง? หน้าตาเหมือนคิวอาร์โค้ด ถ้าไม่สแกนดูก็ไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไร】
【สงสารเธอเหลือเกิน ฉันจะร้องไห้ตามแล้วนะ】
……
กรามของโจวซื่อหรานขบแน่น เขาไม่แม้แต่จะมองเสิ่นเจวี๋ย «เรื่องนี้ยังไม่จบ» ทิ้งท้ายแล้วก้าวยาว ๆ ไปหาซังหลิง
เขาย่อตัวลงข้างเธอ ก่อนจะคว้ามือเธอโดยไม่ถามไถ่
ว่างซู่ขมวดคิ้ว ใจหายวาบ กลัวว่าอีกฝ่ายจะก่อเรื่อง «โจวซื่อหราน!»
โจวซื่อหรานพูดเสียงเย็น «เอาแต่ร้องไห้ เจ็บตรงไหนก็ไม่รู้จักบอกหรือไง?»
เสิ่นเจวี๋ยย่อตัวลงข้างซังหลิงตามมา แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาเย็นเยียบลึกล้ำกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังพยายามหาร่องรอยบาดแผลบนตัวเธอ
หญิงสาวสวมกระโปรงยาวหลวม ๆ เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องช่วงหนึ่ง ตอนนี้ยังดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ