เซเวียร์มองเห็นความรู้สึกผิดในดวงตาของเธออย่างชัดเจน รอยยิ้มยิ่งเย็นชา ทว่าน้ำเสียงกลับอ่อนโยนขึ้นเรื่อย ๆ
“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง หลิงหลิงก็ควรพิสูจน์ให้ฉันเห็นมากกว่าเดิมไม่ใช่เหรอ?”
ซังหลิงหอบหายใจเบา ๆ หางตาแต้มสีแดงระเรื่อ
เซเวียร์ยิ่งได้ใจ ซังหลิงแทบอยากขดตัวเป็นกุ้งตัวเล็ก ๆ ไหล่สั่นไหวเบา ๆ
“เซเวียร์ พอแล้ว...”
เธอยังพยายามดิ้นรน แต่พออ้าปาก น้ำเสียงหวานนุ่มก็กลับสั่นพร่าไปเสียแล้ว
เซเวียร์เลียริมฝีปากเธอ ราวกับได้ลิ้มรสความหวาน
เขาอดไม่ได้ที่จะโอบเอวเธอไว้ จุมพิตลึกซึ้งยิ่งขึ้น เมื่อได้สัมผัสเธออีกครั้งจึงรู้ว่าตัวเองคิดถึงเธอมากเพียงใด
เสียงถอนหายใจของชายหนุ่มดังข้างหู
“ก็เธอเป็นคนขอเอง”
ช่าง... ช่างเป็นการกล่าวหาหน้าตาเฉย!
เธอไปขอเขาตอนไหนกัน?
ภายในห้องพักเล็ก ๆ อุณหภูมิค่อย ๆ สูงขึ้น
เสียงสะอื้นแปลก ๆ ของหญิงสาวดังขึ้น ทั้งยังนุ่มนวลจนสามารถกลบความหึงหวงที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจชายหนุ่มได้อย่างง่ายดาย
“เซเวียร์ อย่าแกล้งฉัน”
ใต้เสื้อผ้ามีร่องรอยมากมายเกินกว่าที่คาดคิด
เซเวียร์เข้าใจชู้รักคนนั้นได้อย่างเต็มอก เพราะอีกฝ่ายทำสิ่งที่เขาเองก็อยากทำ
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน แต่การกระทำกลับไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
เขาจุมพิตเปลือกตาที่ชุ่มชื้นของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ไม่แกล้งเธอหรอก”
รักเธอยังไม่ทันเลย
……
ซังหลิงรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้!
พอทุกอย่างจบลง เธอก็เอามือปิดหน้าร้องฮือ ๆ นอนคว่ำอยู่บนผ้าห่ม