หลังจัดการเรื่องค้างคาใจเสร็จ ซังหลิงก็เตรียมตัวกลับดาวหลัก
ที่น่าเหลือเชื่อคือ โนแลนไม่ได้ขัดขวางอะไรเลย แถมยังพูดคุยง่ายผิดปกติ ยอมปล่อยให้เธอไปกับไป๋อี้เหนียน
บนยานอวกาศที่กำลังเดินทางกลับ ซังหลิงถามไป๋อี้เหนียนด้วยความสงสัยว่า “คุณไปตกลงอะไรกับโนแลนหรือเปล่า?”
ไป๋อี้เหนียนลูบศีรษะเธอ “อย่าคิดมากเลย ฉันไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายคุณหรอก กว่าจะถึงดาวหลักยังอีกนาน เชื่อฟังนะ หลับสักงีบเถอะ”
ซังหลิงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคาง แล้วหลับตาลงอย่างว่าง่าย
ที่จริงจะมีเหตุผลอะไรนักหนา ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า นอกจากจะระดมกำลังเปิดศึกสงครามแล้ว พวกเขาก็ทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้
ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ไม่กลัวตาย แต่ตอนนี้มีคนที่ไม่อยากปล่อยมือแล้ว ซังหลิงเป็นที่หมายตาของคนมากมาย ต่อให้เขาอยู่กับเธอทุกวัน ก็ยังห้ามพวกผึ้งแตกรังที่ส่งจดหมายรักมาให้เธอไม่ได้ ถ้าเขาตายไป เด็กสาวที่ไม่เคยใส่ใจอะไรคนนั้นคงหันไปรับน้ำใจจากคนอื่นทันที
ทั้งสองจึงเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด เลือกที่จะ “อยู่ร่วมกันอย่างสันติ” ไปก่อน
ทั้งที่จากไปเพียงไม่กี่วัน แต่พอกลับมาอีกครั้งกลับรู้สึกราวกับเวลาผ่านไปนานมาก
เมื่อกลับถึงหอพัก ไป๋อี้เหนียนก็เดินตามซังหลิงเข้าไปในห้องอย่างเป็นธรรมชาติ
ซังหลิงได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา จึงหันกลับมาขมวดคิ้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขาเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เธอเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “คุณตามฉันเข้ามาทำไม?”
ไป๋อี้เหนียนจับมือเธอไว้ พลางเลือกสรรคำพูด ก่อนจะถามเสียงนุ่มว่า “หลิงหลิง บอกฉันได้ไหมว่าทำไมถึงปิดบังเพศตัวเองเพื่อมาเรียน มีใครข่มขู่คุณหรือเปล่า?”