เด็กสาวยิ้มร่าอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ดูท่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บ
ฉินจื้อเห็นเช่นนั้นก็โล่งใจ ทว่ากลับอดยิ้มขื่นไม่ได้
ฉินจื้อมองเธอยืนอยู่ข้างเซี่ยซือเหมียนอย่างไม่แสดงท่าทีรังเกียจ หัวใจราวกับถูกแช่อยู่ในน้ำส้มสายชู
เขาเม้มปาก แต่กลับยิ้มไม่ออก
“ขอโทษนะ ฉันมาช้าไป”
นัยน์ตาดำของชายหนุ่มฉายแววมืดครึ้ม น้ำเสียงแหบพร่า
เขาเคยรับปากว่าจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเจ็บปวดอีก แต่กลับผิดคำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ดวงตาคู่งามของซังหลิงเป็นประกาย เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ไม่เป็นไรหรอก มีเซี่ยซือเหมียนอยู่ด้วย เขาช่วยฉันอัดหวังหลิงหลิงจนหมอบเลยนะ”
ใครจะไปคิดว่าเซี่ยซือเหมียนที่ดูสุภาพเรียบร้อย พอลงมือแล้วจะโหดขนาดนั้น?
พอนึกถึงเรื่องนี้ ซังหลิงก็รู้สึกราวกับค้นพบโลกใบใหม่ อดหัวเราะคิกคักไม่ได้
“อย่างนั้นเหรอ...” ฉินจื้อสูดหายใจลึก ก่อนหันไปมองเซี่ยซือเหมียน “ขอบใจนะ”
เซี่ยซือเหมียนมีสีหน้าเย็นชา “ฉันช่วยเธอ ไม่เกี่ยวกับคุณ”
ฉินจื้อคิดจริง ๆ หรือว่าเขาเป็นอะไรกับซังหลิง?
ฉินจื้อไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้าแล้วเดินไปทางหัวหน้ากองการผลิต
ฉินเจี้ยนกั๋วกำลังจะเรียกเขาพอดี ฉินจื้อก็เดินมาถึงเสียก่อน
เขาปวดหัว ทุกวันก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาอยู่แล้ว คนในหมู่บ้านยังเอาแต่หาเรื่องมาให้เขาอีก!
“คุณคิดว่าควรจัดการเธอยังไง?”
ฉินจื้อมองไปทางที่ซังหลิงยืนอยู่ “เรื่องนี้ไม่ควรมาถามผม”
ฉินเจี้ยนกั๋วตะโกนเรียก “เยาวชนซัง มานี่หน่อย!”
หวังหลิงหลิงถูกคนมุงดู ระหว่างถูกคุมตัวมา ใครก็ไม่รู้แอบเล่นงานเธอจากข้างหลัง ตอนนี้ทั้งตัวเจ็บระบม เสื้อผ้าด้านในคงช้ำเขียวไปหมดแล้ว!