“อะไรนะ—”
ปฏิกิริยาแรกของหวังหลิงหลิงคือไม่เชื่ออยู่แล้ว “พวกคุณคิดว่าฉันจะเชื่อหรือไง?”
ตอนนั้นเอง คนกลุ่มใหญ่ก็กรูกันเข้ามาจากประตูบ้านตระกูลฉิน
คนที่นำหน้ามาคือป้าสามกับแม่โก่วต้าน
ส่วนใหญ่เป็นพวกป้า ๆ ในหมู่บ้าน
“ใครกล้ามาหาเรื่องเยาวชนผู้มีการศึกษาซัง?!”
“ไอ้สารเลวคนไหนจะไปรายงานเยาวชนผู้มีการศึกษาซัง ดูสิว่าแม่จะไม่จัดการมันให้ตาย!”
เมื่อเห็นพวกเธอ แววตาของซังหลิงจึงค่อย ๆ อบอุ่นขึ้น
ป้าสามรีบวิ่งมาหาซังหลิง “เยาวชนผู้มีการศึกษาซัง ไม่ต้องกลัวนะ ใครคิดจะหาเรื่องเธอ ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับพวกเราทุกคน!”
“ใช่! ถูกต้อง!”
ครอบครัวนั้นอุ้มเด็กคิดจะหนี แต่กลับถูกแม่โก่วต้านคว้าตัวไว้
เธอกัดฟันพูด “ที่แท้ก็เป็นบ้านพวกแกนี่เอง! แต่ละคนจิตใจดำมืดกันทั้งนั้น! เยาวชนผู้มีการศึกษาซังเป็นคนดีขนาดไหน ทั้งรักษาคนเก่ง แถมยังเอาขนมมาแจกเด็ก ๆ อยู่บ่อย ๆ! พวกเรายากจนจนแทบไม่มีข้าวกิน เด็กที่บ้านก็พลอยอดกินของดีไปด้วย ดีที่มีเยาวชนผู้มีการศึกษาซัง เด็ก ๆ ถึงได้รู้ว่าขนมมีรสชาติยังไง!”
“อีกอย่าง เยาวชนผู้มีการศึกษาซังก็ยังเป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่ง พวกแกทั้งบ้านรวมกันอายุเป็นร้อยปีแล้ว ยังมีหน้ามาหาเรื่องเธออีกหรือ!”
พอได้ยินเธอพูดจบ พวกป้า ๆ ก็พากันส่งเสียงสนับสนุนทันที
พร้อมถ่มน้ำลายใส่ครอบครัวนั้น
หน้าของหญิงที่อุ้มเด็กแดงก่ำด้วยความอับอาย เธออึกอักว่า “ก็...ก็เธอรักษาลูกฉันจนแย่ลง ยังจะห้ามไม่ให้ฉันพูดอีกหรือไง!”
“พูดบ้าอะไรของแก? ลูกแกดูตรงไหนเหมือนป่วย?”