“หลิงหลิง มานี่”
ซังหรูโจวก็อยู่ในงานเลี้ยงนี้ด้วย พูดตามตรง พอเห็นซังหลิงยอมออกงานสังคม เขาก็ดีใจ
ช่วงที่ซังหลิงเพิ่งกลับมา เธอเข้ารับการบำบัดทางจิตใจอยู่เป็นเวลานาน
ทุกคนต่างระมัดระวัง กลัวว่าเธอจะซึมเศร้า
ฮั่วฉี่เฉินจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนพูดกับซังหลิงว่า “ทำไมไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็มีคนมาแย่งเธอกับฉันตลอดเลย”
ซังหลิงเหลือบมองเขา
คนคนนี้รู้ตัวไหมว่าคำพูดของเขาหมายความว่ายังไง
ซังหรูโจวจับมือซังหลิงไว้
น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกลัวจะทำให้เธอตกใจ “พี่จะพาไปรู้จักคนสองสามคน”
ล้วนเป็นคู่ค้าของอี้เหอ ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่มีคนมากมาย ขอแค่คนส่วนน้อยรู้เข้า ทุกคนก็จะรู้กันหมด
“ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือน้องสาวของผม ซังหลิง เป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของตระกูลซัง”
เน้นคำว่า ‘เพียงคนเดียว’ เป็นพิเศษ
หลายคนที่รู้เรื่องภายในสบตากันไปมา ก่อนจะพร้อมใจกันเผยสีหน้าเป็นมิตร
“แหม พี่น้องหน้าตาคล้ายกันมากเลยนะ หลิงหลิงเก็บตัวเหลือเกิน ต่อไปต้องออกมาพบปะกันบ่อย ๆ แล้วล่ะ”
ทำนองนั้น
ภาพเหตุการณ์นี้ถูกใครบางคนแอบถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือ
ตลอดทั้งคืน ซังหลิงเหนื่อยจนหมดแรง
เธอหดตัวอยู่บนเบาะหลังของรถอย่างห่อเหี่ยว ราวกับหุ่นยนต์ตัวจิ๋วที่พลังงานหมด
ฮั่วฉี่เฉินกระหยิ่มใจไม่น้อย เขาพาซังหลิงหนีจากข้างกายซังหรูโจวอย่างเปิดเผย ทั้งที่ซังหรูโจวกำลังจะกลับบ้าน แต่ฮั่วฉี่เฉินกลับยืนกรานจะมาส่งซังหลิงเอง ทั้งที่ไม่จำเป็นเลยสักนิด
เขามองใบหน้ามุ่ย ๆ ของหญิงสาวแล้วรู้สึกว่าน่ารัก