ซังหลิงใช้นิ้วเกากำแพง พลางหัวเราะออกมาเป็นพัก ๆ
พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นผู้ชายคนเดิมที่เคยเจอครั้งก่อนอีกครั้ง
อืม… กลิ่นอายอันตรายยังเหมือนเดิมเลย!
เฮ่อจวินเดินผ่านข้างกายเธอไปอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า ก่อนเลี้ยวเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย
“จับไอ้แก่สารเลวนั่นกับไอ้เด็กสารเลวได้แล้ว ให้โอกาสนายสักครั้ง คิดจะจัดการยังไง?”
เฮ่อจวินพูดราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย ก่อนยกสิทธิ์ตัดสินใจให้เฮ่อซูเหยียน
เฮ่อซูเหยียนเงยดวงตาดำสนิทขึ้นมา ใบหน้าของอาหลานคู่นี้คล้ายกันอยู่สามส่วน แต่เมื่อเทียบกับพ่อของเขาแล้ว คนนอกต่างเห็นว่าเขาหน้าตาคล้ายเฮ่อจวินมากกว่า
“ถ้าถึงขั้นเอาชีวิตคนคงยุ่งยาก แต่ทำให้พวกมันมือหักขาหักก็ไม่มีปัญหา” เฮ่อซูเหยียนยิ้มเหมือนเฮ่อจวินไม่มีผิด “อาเล็กช่วยจับตาดูพวกมันไว้ก่อนนะครับ พอผมออกจากโรงพยาบาล ผมอยากลงมือเอง”
อีกแค่นิดเดียว เขาก็จะไม่ได้เจอซังหลิงอีกแล้ว
แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็ทำให้เฮ่อซูเหยียนเสียใจอย่างที่สุด เขาไม่ควรใจอ่อนเลย
เฮ่อจวินจ้องเขาอยู่สองวินาที ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจอยู่บ้าง
“เมื่อกี้ฉันเจอข้างนอก…”
“พี่คะ หนูกลับมาแล้ว!”
เฮ่อจวินเงียบเสียงลงได้ทันเวลา
ซังหลิงกลับสะดุ้งโหยง ดวงตาเบิกกว้าง ผู้ชายที่ดูอันตรายคนนี้มาอยู่ในห้องพักผู้ป่วยของเฮ่อซูเหยียนได้ยังไง!
เฮ่อซูเหยียนเองก็ประหม่าอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
สำหรับเขาแล้ว เฮ่อจวินเป็นผู้ใหญ่ที่สำคัญและน่าเคารพมาก
เขากวักมือเรียก “หลิงหลิง มานี่สิ”
ซังหลิงเดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง พลางหลบเฮ่อจวินไปด้วย