โจวจ้านหรี่ตา จับจ้องแผ่นหลังของโม่จั๋วฮวา แววตาค่อย ๆ มืดครึ้มลง
เขาเริ่มสงสัยว่าเส้นทางที่ตัวเองเลือกเดินมานั้นผิดพลาดหรือเปล่า
ทั้งเฟิงไป๋ฮั่น ทั้งโม่จั๋วฮวา สองคนนั้นตามติดเธออย่างกับสุนัข ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเขาก็ยังได้อยู่เคียงข้างเธอไม่ใช่หรือ?
……
ห้องน้ำ
ซังหลิงหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดหยดน้ำบนมือ ก่อนหมุนลูกบิดประตู
วินาทีถัดมา มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ยื่นมาขวางอยู่ตรงช่องประตู
ซังหลิงชะงัก แล้วหันไปมองด้านนอก
โม่จั๋วฮวายืนอยู่หน้าประตู เขาฉีกยิ้มให้เธอ “พี่สะใภ้ ให้ผมเข้าไปได้ไหม?”
ใบหน้าซังหลิงแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะอายหรือโมโห เธอจ้องเขาเขม็ง ส่งสัญญาณเตือนอย่างเงียบ ๆ
“โม่จั๋วฮวา! ที่นี่ข้างนอกนะ!”
โม่จั๋วฮวากะพริบตา “ผมรู้ เพราะงั้นถึงไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไง นี่ผมก็เรียกพี่สะใภ้ดี ๆ แล้วไม่ใช่เหรอ?”
ได้ยินดังนั้น ซังหลิงแทบจะโมโหจนหัวเราะออกมา
พอเธอคลายมือ โม่จั๋วฮวาก็รีบฉวยโอกาสเบียดตัวเข้ามาทันที
ลื่นไหลอย่างกับปลาไหล
ซังหลิงกัดฟัน “แบบนั้นเรียกว่าทำตัวดีเหรอ? บนเตียงคุณเรียกมั่วซั่วทุกวัน แล้วยังจงใจเรียกฉันแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นอีก ชัด ๆ ว่าตั้งใจแกล้งกัน!”
ตอนนี้แค่ได้ยินคำเรียกนี้ ภาพบางอย่างที่พูดออกมาไม่ได้ก็พลันผุดขึ้นมาในหัวซังหลิง
โม่จั๋วฮวายกมือแตะจมูก หัวเราะเสียงเบาอย่างอึมครึม
เห็นเธอโกรธจนหน้าแดง เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าเธอจะโมโหจนแย่ หรือไม่ก็โกรธเขาจริง ๆ
เขารีบขยับเข้าไปออดอ้อนง้องอน “อย่าโกรธเลยนะ ถ้าคุณไม่ชอบ ต่อไปผมจะไม่เรียกอีกแล้ว”