เขาหยิบบุหรี่หนึ่งซองออกจากกระเป๋า โยนให้เฉินเว่ยตง แล้วบอกให้พวกเขาหยิบกันเอง
น้ำเสียงเรียบเฉย “รถก็เป็นแค่พาหนะ ถ้านั่งแล้วพังง่าย ๆ จนพูดถึงความปลอดภัยไม่ได้เลย คนใหญ่คนโตทั่วโลกก็คงไม่กล้านั่งรถกันแล้ว”
เฉินเว่ยตงดีใจจนหน้าบาน “ขอบคุณครับพี่ฉินจื้อ!”
นี่มันบุหรี่ต้าเฉียนเหมินเชียวนะ สมแล้วที่ทั้งหมู่บ้านมีแค่พี่ฉินจื้อที่ทั้งร่ำรวยและใจกว้าง
เฝิงเยว่จิ้นมองอย่างอิจฉา จึงขอไปหนึ่งมวน
เฉียนเซี่ยงหยางก็เช่นกัน
เฉินเว่ยตงพยักหน้าคล้อยตามฉินจื้อ “พี่ฉินจื้อพูดถูกครับ บางคนออกจากบ้านโดยไม่พกสมองมาด้วย ปากก็พูดจาประชดประชัน ไม่รู้ในใจอยากนั่งรถแค่ไหน!”
“นายพูดถึงใครว่าอยากนั่ง?!” สวี่เหอปินเดือดขึ้นมาทันที เขามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา
เฉินเว่ยตงร้อง “โฮ่” “ฉันก็ไม่ได้เจาะจงว่าเป็นใคร แล้วจะร้อนตัวทำไม? หรือว่าฉันพูดแทงใจดำ?”
“นาย... ฉันขี้เกียจเถียงกับนายแล้ว!”
สวี่เหอปินสะบัดแขนเสื้อเดินกลับไป ในใจก็พลอยเกลียดฉินจื้อเข้าไปด้วย คนพวกนี้ดูถูกเขากันหมด คอยดูเถอะ! รอให้เขารุ่งเรืองขึ้นมาก่อน คนพวกนี้ไม่ว่าใครก็อย่าคิดหนีรอดไปได้!
เฉินเว่ยตงกลอกตา
ดูรถจนหนำใจแล้ว เขาก็ไม่ควรขัดขวางธุระของคนอื่นไม่ใช่หรือ? เฉินเว่ยตงลงจากรถ ยิ้มแย้มพลางหยิบบุหรี่อีกมวนออกมา แล้วยื่นให้ฉินจื้อ “พี่ครับ ให้ผมจุดบุหรี่ให้ไหม?”
ฉินจื้อยกมือห้าม
เขาส่ายหน้า แม้แต่บุหรี่ครึ่งซองนั้นก็ไม่เอาแล้ว “ฉันเลิกบุหรี่แล้ว นายเอาไปสูบเถอะ”