“อืม”
เซเวียร์ยกนิ้วชี้เรียวยาวแตะริมฝีปาก ทำท่าบอกให้เงียบ
“ฉันช่วยปิดเรื่องนี้ให้แล้ว เดี๋ยวอย่าพูดหลุดล่ะ” เขาหรี่ตายิ้ม “จำไว้นะ ความลับของเรา...”
-
ไป๋อี้เหนียนได้รับการติดต่อแล้วจึงรีบเดินมา
ซังหลิงยืนอยู่กับที่ ยิ้มจนตาหยีแล้วอธิบายเสียงเบา “ขอโทษนะ... เครื่องสื่อสารปิดเสียงไว้ แล้วฉันก็หลงทางอีกแล้ว...”
ดวงตาคมของไป๋อี้เหนียนจับจ้องเธอ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าในชั่วพริบตา เมื่อแน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไร คิ้วที่ขมวดแน่นจึงค่อย ๆ คลายออก
“หาทางไม่เจอทำไมไม่ติดต่อฉัน ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ฉันก็จะไปรับ...” คำพูดยังไม่ทันจบ ประสาทรับกลิ่นอันเฉียบไวก็ทำให้เขาได้กลิ่นแปลกปลอมจาง ๆ “กลิ่นอะไรน่ะ?”
หัวใจซังหลิงพลันบีบรัด
“หา?”
เธอเงยหน้าขาวผ่องขึ้นอย่างไร้เดียงสา สีหน้างุนงงราวกับไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ “ตัวฉันมีกลิ่นด้วยเหรอ?”
ซังหลิงยกแขนขึ้น ทำท่าดมอย่างขอไปที
เมื่อเห็นท่าทางราวกับสัตว์ตัวน้อยของเธอ ไป๋อี้เหนียนก็ซ่อนแววหม่นที่วูบผ่านดวงตาอย่างรวดเร็วไว้ “ตอนนี้ไม่มีกลิ่นแล้ว คงเป็นฉันที่ดมผิดไป”
ไป๋อี้เหนียนมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ก็ไม่มีใครสงสัย ซังหลิงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนยิ้มร่าแล้วถามว่า “หรือจะเป็นกลิ่นจากตัวคุณเอง? คุณดื่มเหล้ามาเหรอ?”
“แค่ไม่กี่แก้ว”
ไป๋อี้เหนียนลูบศีรษะเธอ “กลับกันเถอะ”
“ได้ ฉันไปบอกเกวนนีก่อนนะ”
“ฉันไปด้วย”
“ได้สิ” ซังหลิงไม่ได้คิดอะไรมาก