จนกระทั่งกินมื้ออาหารเสร็จ สวี่อี้ถึงได้ถามกลั้วหัวเราะว่า “ซังหลิง ฉันเรียกคุณแบบนี้ได้ใช่ไหม? คุณลืมแนะนำเพื่อน ๆ ให้ฉันรู้จักหรือเปล่า”
พอได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวจิ่วกับคนอื่น ๆ ก็หน้าแดงขึ้นมาทันที
ช่วยด้วย! กินอาหารของคนอื่นไปตั้งมื้อหนึ่ง แถมดูท่าจะแพงมาก แต่ยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยสักคน!
น่าอึดอัดเกินไปแล้ว!
พวกเขารีบวางตะเกียบ แล้วเริ่มแนะนำตัวทีละคน
เห็นดังนั้น ซังหลิงก็กลับไปนั่งที่เดิม ทำหน้าใสซื่อแล้วพูดว่า “ขอโทษนะ ฉันลืมไปเลย”
น้ำเสียงอ่อนนุ่มของเธอทำให้ใครก็ไม่อาจโกรธลง
ถ้าเป็นคนอื่น คงถูกมองว่าเป็นตัวอย่างชัด ๆ ของคนที่ไม่รู้จักอ่านบรรยากาศ
ถึงความสามารถในการอ่านบรรยากาศของซังหลิงจะไม่ได้ดีอะไรนักก็เถอะ!
สวี่อี้เลียนน้ำเสียงเธอ “ไม่เป็นไรหรอก~ ยังไงเราก็รู้จักกันอยู่แล้วนี่~”
ซังหลิงย่นจมูก “คุณเลียนแบบฉัน!”
สวี่อี้ตอบ “ฉันเปล่าสักหน่อย!”
ซังหลิงว่า “ร้ายกาจที่สุดเลย—”
สวี่อี้หัวเราะออกมา แล้วเลิกแกล้งเธอ
เขายื่นมือไปจับมือกับผู้ชายทั้งสามคน ส่วนผู้หญิงก็เว้นไว้
“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อสวี่อี้ สวี่ที่เขียนด้วยอักษร ‘คำพูด’ กับ ‘เที่ยงวัน’ อี้ที่แปลว่าความตั้งใจ ฉันเป็นหัวหน้าทีม 01 ของฐานอวิ๋นซิง ถ้าพวกคุณอยากหางานในอนาคต ก็มาหาฉันได้”
ดวงตาเสี่ยวอวี่เป็นประกายขึ้นมาก่อนใคร “ขอบคุณครับ คุณสวี่! ผมกำลังกังวลอยู่เลยว่าพอมาถึงฐานแล้วจะเอาชีวิตรอดยังไง!”
สวี่อี้ตอบ “ไม่เป็นไรหรอก ยังไงพวกคุณก็เป็นเพื่อนของซังหลิง ฉันย่อมต้องช่วยดูแลให้มากหน่อย”