“ของที่ฉันสั่งไว้คราวก่อนเป็นยังไงบ้าง?”
สวี่อี้ก้าวเข้าไปด้านใน
ร้านไม่ใหญ่ กลิ่นดินปืนคลุ้งอยู่ในอากาศ
บนชั้นวางมีของที่ทำจากเครื่องจักรวางอยู่หลายอย่าง ซังหลิงดูไม่เข้าใจ
พวกผู้ชายหลายคนที่อยู่หน้าร้านกลับตื่นเต้นกันไม่น้อย แม้แต่โจวจวิ้นที่เงียบที่สุดก็ยังเป็นเหมือนกัน
“โห เท่ชะมัด” เสี่ยวจิ่วตาเป็นประกาย
สวี่อี้ยกยิ้ม “ดูกันตรงประตูก็พอ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของร้านแล้วยังกล้าก้าวเข้าไป ขาจะถูกตัดเอานะ—”
ฟึ่บ! ทุกคนยืดตัวตรงขึ้นมาทันที
ซังหลิงก้มมองเท้าตัวเองที่ก้าวเข้าไปแล้ว
ถ้าเป็นเธอ แบบนี้จะโดนตัดแค่ครึ่งเดียวหรือเปล่านะ?
เธอขมวดคิ้ว ก่อนพูดอย่างจนใจว่า “สวี่อี้ ก่อนพาฉันมาคุณไม่ได้บอกเรื่องนี้สักหน่อย แบบนี้ไม่นับนะ!”
“แค่ก...” ไหล่สวี่อี้สั่น เขากลั้นหัวเราะอย่างยากลำบาก
กู้วั่งเหยียนเหลือบมองซังหลิง ก่อนละสายตากลับไป
รถเข็นพาเขาออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ เขาชี้ไปยังกล่องใบหนึ่งซึ่งยาวราวครึ่งตัวคนและวางอยู่หลังประตู “อยู่ข้างใน เอาเงินส่วนที่เหลือมา”
สวี่อี้หยิบบัตรออกมาโยนลงบนเคาน์เตอร์ “ชิ พ่อค้าหน้าเลือด”
กู้วั่งเหยียนตอบเสียงเรียบ “ถ้าไม่อยากได้ ก็คืนเงินเต็มจำนวนได้”
ของในร้านเขาไม่เคยขาดคนซื้อ
สวี่อี้แตะจมูก “ล้อเล่นน่า คุณไม่ออกจากบ้านทั้งวัน จะเอาเงินมากมายขนาดนั้นไปทำอะไร?”
ก่อนวันสิ้นโลกก็เป็นแบบนี้ หลังวันสิ้นโลกก็ยังเป็นแบบนี้
กู้วั่งเหยียนตอบ “งานอดิเรก”