ซังหลิงรู้สึกว่าตัวเองคงบ้าไปแล้ว เธอคิดถึงวันวานมากเกินไปหรือไง?! ถึงกับคิดถึงลู่หมิงเฉียวไปด้วย!
เสี่ยวอวี่เดินตามออกมา สีหน้าผิดหวังเล็กน้อย
ซังหลิงบอกเขาว่า “ตอนนี้คงต้องรอให้สวี่อี้กลับมาก่อน ถึงตอนนั้นฉันจะช่วยพูดกับเขาให้นะ”
เสี่ยวอวี่รีบกล่าวขอบคุณ
ซังหลิงไม่เข้าใจว่าทำไมจี้ชิงอันถึงไม่พาเสี่ยวอวี่เข้าไปในห้องทดลอง จึงถามด้วยความสงสัย แต่เสี่ยวอวี่กลับหน้าแดงก่ำแล้วบอกว่า เขาไม่เพียงเป็นนักศึกษาใหม่ แต่ยังเรียนไม่เก่งอีกด้วย แทบไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย
แม้แต่ความรู้เคมีพื้นฐานที่สุด เขาก็ยังฟังไม่ค่อยเข้าใจ
ซังหลิงจึงเงียบไปครู่หนึ่ง
“งั้นลองไปถามสวี่อี้ดูดีกว่า…”
เสี่ยวอวี่พยักหน้ารับรัว ๆ แล้วบอกซังหลิงว่า ช่วงสองสามวันนี้เขาจะไปรับงานพิเศษสักสองสามงานก่อน แล้วค่อยพบกันใหม่
ซังหลิงโบกมือลาเขา แต่กลับไม่อยากกลับไป
จะว่าอย่างไรดี บ้านที่จี้ชิงอันจัดหาให้เธอกว้างขวางมาก ทั้งอาหาร เสื้อผ้า ที่พัก และการเดินทางก็ไม่ต่างจากก่อนวันสิ้นโลก หากเป็นคนอื่นได้ย้ายเข้ามาอยู่ คงรู้สึกราวกับได้ขึ้นสวรรค์
แต่ซังหลิงกลับรู้สึกแปลก ๆ กับจี้ชิงอัน
เธอรู้ว่าจี้ชิงอันเป็นคนที่พึ่งพาได้ เป็นขาใหญ่ที่เกาะได้
แต่ในใจกลับไม่อาจรู้สึกสนิทสนมกับเขาได้เลย
อาหลีช่วยซังหลิงหาสวี่อี้ไม่เจอ จึงรู้สึกผิดมาก “พี่ซังหลิง ตอนนี้พี่จะกลับแล้วหรือคะ? ไม่อย่างนั้นให้ฉันพาพี่เดินเที่ยวอีกหน่อยดีไหม!”
ซังหลิงส่ายหน้า “อาหลี งั้นพาฉันไปตลาดนัดของมือสองอีกครั้งนะ”
…
กู้วั่งเหยียนได้ยินเสียงเคาะประตู เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “วันนี้ไม่เปิดร้าน”