“เขาคงเห็นแก่หน้าของเพื่อนน่ะ”
เจิ้งมู่อวี่เห็นว่าดวงตาของซังหลิงบวมเล็กน้อย คล้ายเพิ่งร้องไห้มา
เธอไม่ได้ซักไซ้เรื่องเฟิงไป๋ฮั่นต่อ แต่ถามอย่างเป็นห่วงว่า “พี่ซังหลิง อารมณ์ไม่ดีหรือคะ?”
“หืม?”
เจิ้งมู่อวี่ชี้ไปที่ดวงตาของเธอ “ทะเลาะกับเจียงเชียนอวี่มาหรือคะ?”
ซังหลิงชะงักไป มองเธออย่างประหลาดใจ ไม่คิดเลยว่าสาวน้อยที่ดูไม่คิดอะไรจะละเอียดอ่อนถึงเพียงนี้
แต่ไม่นานเจิ้งมู่อวี่ก็พูดต่อว่า “ใคร ๆ ก็พูดกันแบบนั้นค่ะ เพราะหลายวันมานี้พี่ไม่ค่อยได้ปรากฏตัวพร้อมกับเจียงเชียนอวี่เลย”
เพียงแต่เวลาคนพวกนั้นคุยกัน น้ำเสียงกลับตื่นเต้น ราวกับอยากให้ซังหลิงหย่ากับเจียงเชียนอวี่เสียเดี๋ยวนั้น
เจิ้งมู่อวี่ฟังแล้วแทบกลอกตา ตอนนั้นเธอสวนกลับอย่างไม่ไว้หน้าเลยว่า
“ต่อให้พี่ซังหลิงหย่า ก็ไม่มีทางชายตามองพวกหน้าตาไม่เอาไหนอย่างพวกคุณหรอกค่ะ!”
คำพูดนั้นทำเอาอีกฝ่ายเถียงไม่ออกทันที
ซังหลิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้ม “แค่มีเรื่องไม่เข้าใจกันนิดหน่อยน่ะ”
ใคร ๆ ก็มีตาดู ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้ไม่ราบรื่น มีคนเห็นมานานแล้วไม่รู้กี่คน
แต่ไม่รู้ทำไม ซังหลิงกลับไม่รู้สึกกังวลเลยสักนิด
คงเพราะรู้อยู่แล้วว่าสักวันวันนี้ต้องมาถึง
ซังหลิงนั่งต่ออีกพักหนึ่ง ช่วยเจิ้งมู่อวี่ถ่ายรูปสองสามใบ แล้วจึงขอตัวกลับห้องไปอาบน้ำ
พอได้รับสายจากโม่จั๋วฮวา ซังหลิงก็พลันนึกถึงโจวจ้านขึ้นมา
เหมือนวันนี้จะยังไม่เห็นเขาเลย?
“วันนี้คุณอยู่กับโจวจ้านทั้งวันเลยหรือ—”