ซังหลิงยืนอยู่บนบันได ก้มตามองเจียงเชียนอวี่
ในใจสงบนิ่งอย่างยิ่ง
“เจียงเชียนอวี่ ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ไปก็ไม่มีความหมายแล้ว”
แม้จะเดาคำตอบของซังหลิงได้แล้ว แต่หัวใจของเจียงเชียนอวี่ก็ยังเจ็บแปลบอย่างรุนแรง
เขาพยักหน้า “ผมรู้”
เขาทำตัวเองทั้งนั้น ผลักคนที่มีแต่เขาอยู่เต็มหัวใจออกไป
ตอนนี้จะโทษใครได้อีก
“ถ้าอย่างนั้นก็พรุ่งนี้แล้วกัน เราไปจดทะเบียนหย่ากัน”
น้ำเสียงของเจียงเชียนอวี่สงบนิ่ง สายตาที่มองซังหลิงลึกล้ำจนยากหยั่งถึง
ราวกับช่วงที่ผ่านมาซึ่งเขาเสียสติไปนั้น เป็นเพราะมีคนอื่นเข้าสิงร่างเขา
เมื่อกลับมายังสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ความมีเหตุผลที่ฝังอยู่ในกระดูกของชายหนุ่มก็กลับคืนมา
ซังหลิงแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าทันที “ได้”
พี่ฉินเพิ่งเดินเข้ามา ตั้งใจจะถามว่ามีอะไรให้ช่วยไหม จู่ ๆ ก็ได้ยินคำว่า ‘หย่า’ จนยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ
คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงจะหย่ากันงั้นเหรอ?!
เจียงเชียนอวี่ได้ยินเสียงจึงบอกซังหลิงว่า “คุณขึ้นไปข้างบนก่อน เดี๋ยวค่อยมาหาผมที่ห้องหนังสือ”
พูดจบ เขาจึงหันไปมองพี่ฉิน
พี่ฉินร้อนใจเล็กน้อย “คุณผู้ชาย นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ...ทำไมถึงลุกลามไปถึงขั้นจะหย่ากันได้ คุณผู้หญิงดีขนาดนี้...”
เจียงเชียนอวี่กดหว่างคิ้ว สังเกตเห็นว่าซังหลิงเดินจากไปแล้ว
เขาสั่งเสียงเรียบ “อย่าสนใจว่าได้ยินอะไรมา เรื่องนี้ก็ห้ามเอาไปบอกพ่อแม่ผม พวกคุณเคยดูแลเธออย่างไร ต่อไปก็ทำเหมือนเดิม”
“คุณผู้หญิงจะไม่ย้ายออกไปใช่ไหมคะ?”