ที่จ้าวเต๋อเชิ่งหยุดมือกะทันหัน
ไม่ใช่เพราะเสียดายเหรียญเงินต้าหยางพวกนั้น
แต่เพราะเขาสังเกตเห็นแล้วว่ามีคนมากมายกำลังจับตาดูเขาอยู่
ทรัพย์สินเงินทองย่อมทำให้คนใจหวั่นไหว
ใช้เงินไปแปดพันกว่าเหรียญเงินต้าหยางภายในสัปดาห์เดียว ใครเห็นเข้าก็ต้องตาร้อน
เมืองเทียนจินเป็นสถานที่ที่น้ำลึก อีกทั้งวัฒนธรรมท่าเรือยังเข้มข้น
แก๊งทั้งใหญ่และเล็กมีมากจนนับไม่ถ้วน
พวกนักเลงหัวไม้จำนวนไม่น้อยวนเวียนอยู่แถวโรงรับของมานานแล้ว
เวลานี้ ในโรงน้ำชาแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงรับของ
จางปาเย่ หัวหน้าแก๊งชิงปังระดับล่างในเมืองเทียนจิน กำลังนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้
ข้างกายมีลูกน้องหน้าตาดุดันยืนอยู่หลายคน
“ปาเย่ สืบเรื่องจนชัดแล้วครับ”
“เจ้าของร้านรับซื้อเนื้อคนนั้นมีแค่คนเดียว ไม่ได้พาบอดี้การ์ดมาด้วย”
“เงินสดเหรียญเงินต้าหยางที่เขาเอาออกมาทุกวัน ล้วนบรรจุมาเป็นหีบ ๆ ครับ”
ลูกน้องกลืนน้ำลายแล้วรายงานสถานการณ์
จางปาเย่ลูบคาง
“ตกลงคนคนนี้มีที่มาที่ไปยังไงกัน ถึงกล้าพกเงินมากขนาดนั้นคนเดียว?”
“จะเป็นคนของกองข่าวทหารหรือเปล่า? หรือมีผู้มีอิทธิพลหนุนหลัง?”
ลูกน้องส่ายหน้า
“ตรวจสอบแล้วครับ ไม่มีใครรู้จัก สำเนียงก็เป็นคนท้องถิ่น”
“พวกเราจับตาดูเขามาหลายวันแล้ว เขาไม่ติดต่อกับใครเลย”
“เอาแต่รับซื้อเนื้อเงียบ ๆ แถมจ่ายเงินใจกว้างมากครับ”
จางปาเย่มีสีหน้าโลภจัด
“แปดพันเหรียญเงินต้าหยางเชียวนะ นี่มันแกะอ้วนตัวโตชัด ๆ” จางปาเย่หัวเราะเย็นชา
ถ้าหลายวันที่ผ่านมา พวกเขายังสืบไม่ได้ว่าจ้าวเต๋อเชิ่งมีใครหนุนหลังหรือไม่