จ้าวเต๋อเชิ่งหลับอย่างหอมหวาน
เขาไม่รู้เลยว่าการกระทำเมื่อคืนของตัวเองจะก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่เพียงใดในเซี่ยงไฮ้
เวลาเช้าวันนี้มาถึงแปดโมงครึ่ง
บนถนนจงซานตงอี้หลูในเซี่ยงไฮ้ ประตูธนาคารต่างชาติเปิดตรงเวลา
จอห์น ผู้จัดการธนาคาร หาวหวอดพลางพาลูกน้องสองคนและยามติดอาวุธครบมือสี่นายไปตรวจห้องใต้ดินตามปกติ
ทุกเช้าพวกเขาต้องไปตรวจสอบบัญชีและสมุดฝากเงินในห้องนิรภัย
ยามที่เฝ้าเวรกลางคืนอยู่ในทางเดินเห็นผู้จัดการก็รีบยืนตรงทำความเคารพ
ทุกอย่างดูเป็นปกติเหมือนเช่นทุกวัน
จอห์นเดินมาหยุดหน้าประตูห้องนิรภัยโลหะผสมหนาหลายสิบเซนติเมตร
เขาหยิบพวงกุญแจออกมา ตามด้วยสมุดรหัสลับอีกเล่ม
ลูกน้องทั้งสองคนก็หยิบกุญแจของตัวเองออกมาเช่นกัน
ทั้งสามคนต้องลงมือพร้อมกัน จึงจะเปิดประตูกันขโมยที่ได้ชื่อว่าปลอดภัยที่สุดในโลกบานนี้ได้
แป้นหมุนรหัสดังแกรก ๆ
จอห์นดึงประตูบานหนักออก
“ไปเอาสมุดบัญชีมา วันนี้ต้องตรวจสอบยอดเงินกับทางสแตนดาร์ดชาร์เตอร์ด”
จอห์นพูดพลางก้าวเข้าไปในห้องนิรภัย
ลูกน้องด้านหลังเพิ่งขานรับ ก็ได้ยินเสียงร้องลั่นราวกับหมูถูกเชือดดังมาจากในห้องนิรภัย
“พระเจ้า! นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”
ลูกน้องทั้งสองคนกับยามตกใจ รีบพุ่งเข้าไปในห้องนิรภัย
จากนั้นทุกคนก็ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่
ตาแทบถลนออกจากเบ้า
ชั้นวางที่เคยเต็มไปด้วยทองคำแท่งกลับว่างเปล่า
ลังไม้ใบใหญ่ที่บรรจุเงินดอลลาร์และปอนด์ไว้จนเต็มก็หายไปเช่นกัน
ในห้องนิรภัยกว้างใหญ่เหลือเพียงธนบัตรจินหยวนกองหนึ่งเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าเป็นการเยาะเย้ยพวกเขา
“ประตูห้องนิรภัยไม่เสียหายเลย! แล้วเงินหายไปไหน!”