เฉินหมาจื่อพลิกหาบัญชีอย่างรวดเร็ว มือเปียกน้ำลายแล้วแตะหน้ากระดาษซ้ำไปซ้ำมา
ในที่สุด สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่หน้าสุดท้ายของบัญชี
“เจอแล้ว!”
เฉินหมาจื่อตบต้นขาตัวเอง แล้วชี้ไปที่บัญชีอย่างตื่นเต้น
“ท่านครับ บ้านเลขที่ 95 นี่มีที่อีกแห่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ขายจริง ๆ ครับ”
“แต่ที่นี่ค่อนข้างพิเศษ เป็นตึกข้างแดวนตะวันออกของซื่อเหอย่วนเลขที่ 95 ครับ”
จ้าวเต๋อเชิ่งเลิกคิ้ว ก่อนจะนั่งลงอีกครั้ง
“ตึกข้างแดวนหรือ? เล่ามาให้ละเอียดหน่อย”
เฉินหมาจื่อถูมือไปมา สีหน้าดูลังเลอยู่บ้าง
“ลานข้างนี้อยู่ทางตะวันออกของซื่อเหอย่วนครับ แต่ก่อนเป็นสวนดอกไม้ส่วนตัวที่แยกออกมาต่างหากของเจ้าของบ้าน”
“พื้นที่กว้างมากครับ กว้างกว่าลานหน้าบ้านทั้งหมดรวมกันเสียอีก”
“แถมยังมีประตูรู้ดมงกุฎบานเล็กแยกต่างหากด้วยครับ พอปิดประตูแล้ว ข้างในก็เป็นพื้นที่ปิด ไม่มีใครมองเห็น”
จ้าวเต๋อเชิ่งได้ยินแล้วก็คิดว่าสถานที่นี้เหมาะกับเขาราวกับสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ
มีประตูแยกต่างหาก ความเป็นส่วนตัวดีเยี่ยม
ต่อไปจะกินเนื้อ ดื่มเหล้า หรือจัดการข้าวของต่าง ๆ ข้างใน ก็ไม่ต้องกลัวว่าคนในซื่อเหอย่วนจะแอบมอง
“แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่แนะนำให้ฉัน?” จ้าวเต๋อเชิ่งเคาะโต๊ะอย่างไม่พอใจ
เฉินหมาจื่อยิ้มขื่น ๆ พลางโบกมือรัว
“ท่านครับ ท่านไม่ทราบหรอกครับ”
“ตอนนี้ลานข้างทรุดโทรมมาก แทบดูไม่ได้เลยครับ”
“แต่เดิมข้างในมีบ้านหลังคากระเบื้องหลังใหญ่ห้าห้อง ผลคือเมื่อสิบปีก่อนโดนกระสุนปืนใหญ่หนึ่งนัด ถล่มพังไปถึงสี่ห้องครับ”