จ้าวเต๋อเชิ่งฟังคำพูดของอี้จงไห่จบ ก็อดหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้
เสียงหัวเราะนั้นดังแสบหูเป็นพิเศษในลานข้างอันเงียบสงบ
จ้าวเต๋อเชิ่งปล่อยนิ้วของเฒ่าเจียที่เกือบหักด้วยสีหน้ารังเกียจ
เฒ่าเจียราวกับได้รับอภัยโทษ รีบกุมมือแล้วถอยไปยืนข้าง ๆ
จ้าวเต๋อเชิ่งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องตาอี้จงไห่ตรง ๆ
“อี้จงไห่ใช่ไหม? เมื่อกี้คุณยืนอยู่หน้าประตู ตาคงไม่ได้บอดหรอกนะ?”
อี้จงไห่ถูกคำพูดนี้ทำเอาอึ้งไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก
จ้าวเต๋อเชิ่งสวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า
“หรือว่าพวกคุณสมคบคิดกันมาแต่แรก?”
“คุณไม่เห็นหรือไงว่าเขาถือไม้ท่อนใหญ่ เตะประตูบ้านฉันอยู่?”
“เสียงดังขนาดนั้น คนทั้งลานได้ยินกันหมด คุณหูหนวกหรือไง?”
“คุณไม่ได้ยินหรือว่าเขาชูไม้ขึ้นมาชี้หน้าด่าฉัน?”
จ้าวเต๋อเชิ่งชี้ไปยังเฒ่าเจียที่นอนครวญครางอยู่บนพื้น น้ำเสียงเย็นลงเรื่อย ๆ
“ยังไง ตามความเห็นของคุณ เขาเตะประตูบ้านฉันได้”
“เขาเอาไม้ชี้หน้าด่าพ่อด่าแม่ฉันได้”
“แต่ฉันตอบโต้เพื่อป้องกันตัวกลับเป็นฝ่ายผิด กลายเป็นคนชอบทำร้ายคนงั้นเหรอ?”
อี้จงไห่อ้าปาก กำลังจะพูดแก้ตัว แต่จ้าวเต๋อเชิ่งก็ขัดขึ้นอย่างหยาบคายทันที
“อีกอย่าง เรื่องตอนกลางวันคุณรู้ความเป็นมาทั้งหมดแล้วหรือยัง ถึงได้วิ่งมาที่นี่เพื่อผดุงความยุติธรรม?”
จ้าวเต๋อเชิ่งชี้ไปยังเจียจางสื่อที่หลบอยู่หลังอี้จงไห่