เจียจางสื่อไม่สนใจปากที่เลือดไหลซิบของตัวเอง ขยับเข้าไปใกล้เจียเก่า
“พ่อบ้าน ใจเย็นก่อนนะ”
เจียจางสื่อใช้แขนเสื้อเช็ดเลือดตรงมุมปาก ดวงตาฉายแววชั่วร้าย
“เอาจริง ๆ วันนี้บ้านเราก็เสียหายหนักเหมือนกันนะ”
“ลองคิดดูสิ ถ้าไม่ใช่อี้จงไห่จากห้องด้านตะวันออกฝั่งตรงข้ามวิ่งออกมายุ่ง”
“เราจะต้องเสียเงินมากขนาดนั้นหรือ”
พอเจียเก่าได้ยินชื่ออี้จงไห่ ความโกรธที่เพิ่งสงบลงเล็กน้อยก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง
เจียเก่าจ้องไปทางห้องด้านตะวันออกนอกหน้าต่างด้วยแววตาดุดัน
เห็นว่าได้ผล เจียจางสื่อก็รีบใส่ร้ายอี้จงไห่อย่างบ้าคลั่งทันที
นางต้องโยนความผิดทั้งหมดให้อี้จงไห่
แบบนี้เจียเก่าก็จะไม่คอยคาดคั้นเรื่องที่นางโลภอยากได้เตาถ่านหล่อเหล็กอีก
“พ่อบ้าน ลองคิดให้ดีสิ”
“ตัวกุดานนั่น ปกติก็ชอบทำเป็นพี่ใหญ่ใจดีไปทั่วในซื่อเหอย่วนของเรา”
“มันก็แค่ชอบให้คนอื่นทำตามที่มันสั่ง สนองนิสัยเสียที่ชอบชี้นิ้วออกคำสั่งของมัน”
“คืนนี้ถ้าไม่ใช่มันดึงดันจะออกไปอวดเก่ง ยุ่งเรื่องชาวบ้าน แถมยังทำท่าวางอำนาจผู้ใหญ่”
เจียจางสื่อยิ่งพูดยิ่งได้ใจ มือทั้งสองก็โบกประกอบไม่หยุด
“ถ้าพ่อบ้านไปเอง อย่างมากก็แค่เถียงกับจ้าวเต๋อเชิ่งสองสามคำ”
“ใครจะกล้าเอาไม้ตีคนให้ตายจริง ๆ ล่ะ”
“แต่พออี้จงไห่เข้าไป ก็เอาแต่พูดสั่งสอนคนอื่น”
“ยังหน้าด้านบอกให้เขาเอาเตาถ่านหล่อเหล็กออกมาชดใช้ แล้วยังให้ยืมกับบ้านเราอีก”