มอนสเตอร์ที่ตายเพราะเหยียบกันเอง ค่าประสบการณ์กลับนับเข้าหัวเขา!
อย่างนั้นก็หมายความว่า ขอแค่พวกมอนสเตอร์กลุ่มนี้ตามเขาไปเรื่อย ๆ ยิ่งข้างหน้ามีมอนสเตอร์มาก ตัวที่ถูกเบียดตายก็ยิ่งเยอะ เขาก็นอนสบาย ๆ แล้วเลเวลอัปได้งั้นเหรอ?
อืม ก็ไม่จำเป็น
แต่ถ้ามอนสเตอร์พวกนี้ยังตามเขาต่อไป แบบนั้นกลับยิ่งดี
หลังจากนี้ตอนทดสอบผ้ายันต์ธาตุไฟระดับเทพตำนาน ก็จัดการพวกมันไปพร้อมกันพอดี
คงได้ค่าประสบการณ์มหาศาลเข้ามือแน่!
หลินเย่เดินหน้าต่อไปยังส่วนลึกของป่าพิษหมอก
แต่เขาไม่รู้เลยว่า เขตฝึกฝนอย่างป่าพิษหมอกทั้งผืน บัดนี้ตกอยู่ในความโกลาหลอย่างสิ้นเชิง!
“รีบหนีเร็ว!”
“เลิกเก็บวัสดุได้แล้ว คลื่นสัตว์ร้ายมาแล้ว!”
ผู้มีอาชีพจำนวนมากพุ่งออกมาจากแนวป่า
บางคนแบกเพื่อนร่วมทีมที่บาดเจ็บ บางคนถึงกับทิ้งอาวุธ วิ่งหนีเอาชีวิตรอดสุดกำลัง
แต่ไม่มีใครกล้าหยุดเพื่อไปยั่วโมโหมอนสเตอร์กลุ่มน่าสะพรึงนั้นเลย
……
เมืองวังไห่ กองบัญชาการหน่วยพิทักษ์สหพันธ์ผู้มีอาชีพ
ผู้มีอาชีพหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารคนหนึ่งรีบก้าวเข้ามาในสำนักงาน
“รายงาน!”
ภายในสำนักงาน ชายร่างกำยำไว้เครารุงรังกำลังก้มหน้าลับขวานยักษ์เล่มหนึ่ง
เขาดูมีอายุราวสี่สิบกว่า รูปร่างสูงใหญ่ สวมเกราะหนักระดับเงินทั้งชุด
กล้ามเนื้อทั่วร่างเป็นมัด ใบหน้ามีแผลเป็นเก่าพาดจากกระดูกคิ้วลงไปถึงคาง
เขาชื่อชินเหลียว เป็นผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เมืองวังไห่ และยังเป็นผู้มีอาชีพนักรบที่หมุนเวียนครั้งที่ 4
“มีเรื่องอะไร พูดมา”
“ท่านผู้บังคับบัญชา!”
“พวกเราได้รับรายงานจากผู้มีอาชีพจำนวนมากว่า เขตฝึกฝนรอบนอกของป่าพิษหมอกเกิดมอนสเตอร์คลุ้มคลั่งไปทั่ว อย่างน้อยหนึ่งพันตัวกำลังมุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกของป่า!”
“จากการประเมินเบื้องต้น ขนาดของคลื่นสัตว์ร้ายใกล้เคียงระดับ B แล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชินเหลียวก็หยุดมือ เงยหน้ามองลูกน้องแล้วถามย้ำว่า “กำลังมุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกของป่างั้นหรือ?”
“คลื่นสัตว์ร้ายไม่ได้บุกออกมา แต่กลับมุ่งเข้าไปข้างใน?”
“ใช่ครับ!”
ลูกน้องเปิดแผงแผนที่ยุทธการ ไม่นานภาพฉายเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้น
ในภาพเป็นมุมมองจากฟากฟ้าที่มองลงมายังป่าพิษหมอก