หลินเย่ชะงัก
อยากกินอะไร?
คงไม่ใช่ผลึกห้วงเหวหรอกนะ?
เขามองเหมืองเบื้องล่างที่แผ่รังสีเข้มข้น ใจพลันสะดุ้ง
หรือว่าเนื้อกระบี่จะยกระดับขอบเขตได้ด้วยการกลืนกินผลึกต้นกำเนิด?
ตอนนี้พลังจิตของหลินเย่เพิ่มขึ้นมาก ทำให้ระยะเวลาคงอยู่ของเอฟเฟกต์ที่สองของอวตารแห่งความว่างเปล่าเพิ่มขึ้นอย่างมากด้วย
เขาคงเอฟเฟกต์ที่สองไว้ แล้วค่อย ๆ ร่อนลงไปข้างเหมืองภายใต้ม่านแสงอำพราง
เมื่อเข้าใกล้ขึ้น หลินเย่จึงมองเห็นชัดว่าการขุดผลึกห้วงเหวสุดโต่งเพียงใด
คนที่มาขุดผลึกห้วงเหวที่นี่มีจำนวนมหาศาล คร่าว ๆ ก็มีมากกว่าหลายร้อยคน
คนหลายร้อยเรียงแถวต่อกันเป็นทางยาว โดยเว้นระยะห่างอย่างเคร่งครัด
คนที่อยู่หัวแถวมีหน้าที่แซะผลึกห้วงเหวออกจากผนังหิน แต่แต่ละคนอยู่หน้าแนวแร่ได้เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ
พอรู้สึกว่าทนไม่ไหวก็รีบถอยออกมา
ผลึกห้วงเหวที่แซะออกมาถูกใส่ลงในกล่องวัสดุพิเศษ คลุมด้วยผ้าดำ แล้วนำขึ้นรถตีนตะขาบขนย้ายออกไปทันที
คนข้างหน้าถอย คนข้างหลังก็รีบเข้าแทนที่ กระบวนการทั้งหมดมีประสิทธิภาพและโหดเหี้ยม
บางครั้งภายใต้รังสีเข้มข้นสูง ต่อให้สวมชุดป้องกัน บางคนก็ยังทนอยู่ได้ไม่นาน
ไม่ไกลนัก คนงานขุดคนหนึ่งเพิ่งถอนตัวจากแนวหน้า ยังไม่ทันพ้นเขตแกนกลางก็ทรุดลงกับพื้นอย่างแรง ร่างกายกระตุกอย่างรุนแรง
มีคนรีบเข้าไป พยายามฉีดยาบางชนิดเพื่อช่วยชีวิตเขา
แต่น่าเสียดายที่ช้าไปเสียแล้ว
ชุดป้องกันของเขาถูกฉีกขาดจากด้านใน หนามสีม่วงดำงอกขึ้นทั่วร่างให้เห็นด้วยตาเปล่า เห็นได้ชัดว่าเริ่มกลืนกลายด้วยพลังห้วงเหวแล้ว
“กลายพันธุ์แล้ว! ฆ่า!”
เจ้าหน้าที่เฝ้าระวังที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ระดมยิงใส่คนงานขุดที่กำลังกลืนกลายด้วยพลังห้วงเหวคนนั้นทันที ฆ่าเขาคาที่จนศพกระจุยเป็นเศษ
โฮก—!
บริเวณรอบเหมืองมีเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้นเป็นระยะ ชวนให้ขนลุก
สัตว์ประหลาดห้วงลึกถูกความเคลื่อนไหวที่นี่ดึงดูด แต่ก็ยังระแวงบางอย่าง จึงลองเชิงอย่างบ้าคลั่งอยู่ตามชายขอบ
หลินเย่มองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ
นี่ไม่ต่างอะไรกับเรื่องคนจับงูของโลกใบนี้เลย
ทั้งที่อันตรายขนาดนี้ ทำไมคนพวกนี้ยังต้องขุดผลึกห้วงเหวกันอย่างบ้าคลั่ง?
หลินเย่ยกมือขึ้นมองข้อมือ