【อันดับ 1 หลินเย่ เลเวล: LV.20 อาชีพ: ไม่มี สังกัดโรงเรียน: โรงเรียนมัธยมปลายที่ 3 เมืองวังไห่!】
โรงยิมแห่งที่สองซึ่งกว้างใหญ่เงียบลงชั่วขณะ
จากนั้น แถวของห้องมัธยมปลายปีสามห้องเจ็ดก็ระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทั้งแถว
“เชี่ย!!”
“เลเวล 20?!”
“ผมตาฝาดไปหรือเปล่า! เขาเลื่อนถึงเลเวล 20 ได้ยังไงกัน???”
ซุนจินเหายืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ชี้ไปที่ชื่อบนหน้าจอแล้วตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “ผมบอกแล้ว! ผมบอกแล้วว่าเขามีปัญหา!”
“พวกคุณไม่เชื่อผมกันสักคน!! คราวก่อนที่ป่าพิษหมอก เขาต้องซ่อนฝีมือเอาไว้แน่!”
“ตอนนี้เผยไต๋แล้ว!”
เฟิงหยวนซานยืนนิ่งตาค้าง ลูกตาแทบถลนออกมา
จากนั้นเขาก็พลันดีใจสุดขีด โอบคอหลินเย่แล้วเขย่าไปมา “เชี่ย! นายซ่อนลึกเกินไปแล้ว!”
“เมื่อกี้ผมยังเป็นห่วงว่านายจะเลเวลไม่ถึง 5 จนผ่านรอบแรกไม่ได้อยู่เลย เชี่ยเอ๊ย นายเลเวลเต็ม 20 แล้ว!”
“พี่น้องจริงใจกับนาย แต่นายกลับเล่นแง่กับพี่น้องงั้นเหรอ!”
หลินเย่ปัดมือเขาออก “อย่าเขย่าสิ นายไม่เคยถามผมเองนะ!”
อีกด้านหนึ่ง แถวของโรงเรียนสิงจวี่ในเวลานี้เงียบราวกับห้องสมุด
เหล่านักเรียนที่เมื่อครู่ยังหัวเราะเยาะเฟิงหยวนซานอย่างบ้าคลั่ง เพราะเขาผ่านแบบเฉียดเส้น ทั้งยังเต้นฉลองกัน ตอนนี้ต่างก้มหน้าต่อแถว ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มีเพียงหลี่เย่าตงที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่
เขาจ้องชื่อบนจอใหญ่ที่เบียดเขาลงไปอยู่อันดับสองเขม็ง รวมถึงเลเวลที่อยู่ถัดจากชื่อนั้น สีหน้าขมึงทึงจนแทบมีน้ำหยดออกมา
เฟิงหยวนซานไม่คิดจะออมมือให้เขา
เขาก้าวยาว ๆ ไปหยุดตรงหน้าหลี่เย่าตง เอียงคอแล้วลากเสียงพูดด้วยน้ำเสียงชวนให้โดนต่อยสุด ๆ
“อุ๊ย—”
“หน้าแดงแล้วเหรอ?”
หลี่เย่าตงกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบ ๆ
เฟิงหยวนซานพูดต่อ “นายกำลังคิดจะพูดว่า เลเวลสูงแล้วจะทำไม ยังไงก็ไม่มีอาชีพอยู่ดี ใช่ไหม?”
คราวนี้เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นจากแถวของห้องมัธยมปลายปีสามห้องเจ็ด
หลี่เย่าตงหน้าแดงก่ำไปหมด
ความรู้สึกที่สถานการณ์พลิกกลับในพริบตา แล้วยังถูกคนที่ตัวเองดูแคลนย้อนกลับมาหยาม ทำให้เขาโกรธจนแทบปอดระเบิด
แต่เขากลับหาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้เลย
เขาทำได้เพียงกัดฟันแน่น สะบัดมืออย่างแรง แล้วหันหลังเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว