เหล็กเส้นยาวกว่าหนึ่งเมตร ปลายด้านหนึ่งถูกเจียรจนแหลมคมกริบ สะท้อนแสงเย็นเยียบปนเจตนาสังหารใต้แสงสลัว ส่วนอีกด้านพันด้วยเทปกันลื่นสีดำ ทำเป็นด้ามจับที่ถนัดมือและไม่ลื่นหลุดง่าย
นี่คืออาวุธที่เขาออกแบบและวาดแบบด้วยตัวเอง ทั้งความยาว น้ำหนัก ตำแหน่งด้ามจับ และมุมของปลายแหลม ทุกตัวเลขผ่านการไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาวาดแบบไปกว่าสิบเวอร์ชันกว่าจะได้ข้อสรุป
วันเดียวกันนั้น เขาก็รีบสั่งร้านขายอุปกรณ์ช่างให้ผลิตออกมาจำนวนมาก เจ้าของร้านมองแบบแล้วถามว่า “ทำไว้ใช้ทำอะไร” เขาไม่ตอบ เจ้าของร้านจึงไม่ถามต่อ
เขากำด้ามจับแน่น แววตาเปลี่ยนไป
แววตานั้นหนักแน่นและแข็งกร้าวขึ้น ราวกับมีบางสิ่งจับตัวเป็นน้ำแข็งอยู่ใต้ดวงตา
พลังจิตแผ่ออกมาจากร่างของเขา กดทับซอมบี้สองตัวนอกประตูอย่างไร้สุ้มเสียง แม้จะเป็นเพียงพลังจิตที่เพิ่งตื่นขึ้นมาและมีอยู่น้อยนิด แม้จะทำให้พวกมันชะงักได้ไม่ถึงหนึ่งวินาที แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย
เขาดึงประตูเปิด แล้วแทงเหล็กเส้นออกไป
ท่วงท่าฉับไวเด็ดขาด ไม่มีลูกเล่นเกินจำเป็น เขาแทงตรงเข้าไปในกะโหลกของซอมบี้ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด
ปลายแหลมแทงผ่านเบ้าตา ทะลุออกทางท้ายทอย เกิดเสียง “ปึก” ทุ้มต่ำและเปียกชื้น
ร่างของซอมบี้แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะล้มลงตรง ๆ ราวกับเครื่องจักรที่ถูกตัดไฟ ไม่แม้แต่จะกระตุก ตายสนิทในทันที
ซอมบี้ตัวที่สองไหวตัวทันและพุ่งเข้าใส่เขา
ลู่หลิ่งชวนเบี่ยงตัวหลบ ดึงเหล็กเส้นออกจากกะโหลกของตัวแรก พร้อมกับของเหลวสีแดงเข้มข้นหนืดที่ติดออกมาด้วย