เธอฮัมเพลงเพี้ยน ๆ พลางลุกจากเตียง สวมรองเท้าขนฟูเดินตึกตักเข้าห้องน้ำไป
ขวดโหลบนอ่างล้างหน้าวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ เธอเปิดใช้ทีละชิ้น ทั้งเซรั่ม น้ำตบ โลชั่น และครีมบำรุงผิว ตบลงบนใบหน้าทีละชั้น ก่อนจะขยิบตาให้ตัวเองในกระจก
สมบูรณ์แบบ
ต่อไปก็เป็นฉากสำคัญของวันนี้—จะใส่อะไรดี
ในห้องแต่งตัว นิ้วของสวี่โย่วหนิงไล้ผ่านราวแขวนเสื้อเรียงกันหลายแถว ก่อนจะหยุดลงตรงกระโปรงทรงเค้กสีชมพูไล่เฉดขาวตัวหนึ่ง
เธอหยิบมันลงมาทาบกับตัว พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วสวมเข้าไปอย่างรวดเร็ว
กระโปรงบานพองตามการขยับของเธอ ช่วงบนเป็นระบายสีชมพูอ่อนซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ราวกับก้อนเมฆที่เพิ่งถูกขยำ บนผ้ามีจุดดำเล็ก ๆ ประดับอยู่คล้ายโรยน้ำตาลไอซิง จากนั้นจึงไล่ลงมาเป็นชายกระโปรงจีบสีขาวนวล ทิ้งตัวนุ่มฟูเป็นชั้น ๆ กระเพื่อมเบา ๆ ยามเดิน พลางเสียดสีกับเข่าของเธอ
เธอก้มลงดึงขอบลูกไม้ตรงคอเสื้อเบา ๆ ก่อนจะเขย่งปลายเท้าแล้วเอียงศีรษะมองกระจก รองเท้าแมรี่เจนสีขาวนวลมีไข่มุกเม็ดเล็กกะพริบแสงตามการเคลื่อนไหวของเธอ ส่วนขอบถุงเท้าลูกไม้ยาวครึ่งแข้งก็เสียดสีกับน่องนุ่ม ๆ จนใจคนมองสั่นไหว
“ตายจริง—”
เธอส่งเสียงอุทานอ่อนหวานใส่กระจก ปลายนิ้วลูบผ่านชายกระโปรงเบา ๆ น้ำเสียงหวานหยดย้อย
“ทำไมถึงมีกระโปรงสวยขนาดนี้ได้ล่ะ?”
เธอยกเท้าขึ้น หมุนปลายรองเท้าให้กระจกดู แล้วทำจมูกย่นน้อย ๆ ก่อนเสริมอย่างทั้งน่ารักทั้งภูมิใจว่า “แล้วยังมีรองเท้าคู่นี้อีก! พอใส่แล้วฉันรู้สึกเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยที่หลุดออกมาจากนิทานเลย—ใครใส่ก็สวย แต่ฉันใส่แล้วสวยที่สุด!”