สวี่โย่วหนิงยืนอยู่ท่ามกลางราตรี เท้าสะเอวมองขบวนตู้สินค้าที่ยาวสุดลูกหูลูกตา คางค่อย ๆ เชิดขึ้น มุมปากยกยิ้มจนเก็บไม่อยู่
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
คืนนี้ต้องใช้แรงอีกทั้งคืนเลย
เธอรีบเดินเข้าไป วางมือลงบนตู้คอนเทนเนอร์ใบแรก—แค่คิดวูบเดียว ของข้างในก็หายวับไป ใบที่สองก็ว่างเปล่า ใบที่สามก็ว่างเปล่า
แผงโซลาร์เซลล์ ปลั๊กไฟ อ่างอาบน้ำ เครื่องปรุง และข้าวของทั้งหมดที่ซื้อมาในวันนี้ ถูกเธอเก็บเข้ามิติไปทีละอย่าง แล้วนำไปกองรวมกันบนพื้นที่ว่างข้างผืนดินสีดำจนกลายเป็นภูเขาลูกแล้วลูกเล่า
เธอเก็บของเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดแทบจะวิ่งเหยาะ ๆ จากตู้คอนเทนเนอร์ใบหนึ่งไปอีกใบ
พอเก็บของในตู้คอนเทนเนอร์ใบสุดท้ายจนหมด สวี่โย่วหนิงก็พิงกำแพงโกดัง หอบหายใจแรง