ไม่เอาจอมกระบี่ผู้เย็นชา ขอหลับนอนกับกระบี่ของเขาแทน

【สายหลุดโลก+หนึ่งต่อหนึ่ง+รักเดียวใจเดียว+เติบโตเลื่อนขั้น+บำเพ็ญเซียน】

เสิ่นซีเยว่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายบำเพ็ญเซียนยุคเก่า กลายเป็นนางร้ายที่เปิดฉากมาก็ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน แถมยังถูกพิษราคะ

ส่วนเซียวฮ่วน พระเอกกลับมองนางอย่างเย็นชา ยืนดูอยู่เฉย ๆ ไม่ยื่นมือช่วย

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อระหว่างความเป็นความตาย เสิ่นซีเยว่พลันคิดแผนได้ จึงหมายตากระบี่เทพโบราณเลื่องชื่อไปทั่วสามภพของพระเอก—หลินเยวียน กระบี่ที่เย็นชาและถือพรหมจรรย์

“ศิษย์พี่ ขอยืมกระบี่หน่อย!”

ค่ายกลเปิดออก ชายกระโปรงก็พลิ้วขึ้น

กระบี่เทพเล่มนั้นส่งเสียงคร่ำครวญสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน “อ๊าก!!!!”

ความบริสุทธิ์ที่รักษามานับหมื่นปี จบลงวันนี้!

เขาจะต้องสับสตรีผู้ลบหลู่กระบี่เทพคนนี้ให้เป็นชิ้น ๆ!

-

แต่แล้ว…

นับจากวันนั้น ทุกครั้งที่เสิ่นซีเยว่ตกอยู่ในอันตราย กระบี่เทพหลินเยวียนก็มักชักออกจากฝักเองได้อย่างพอดิบพอดี เพื่อปกป้องนางให้ปลอดภัย

ทุกคนต่างคิดว่าเซียวฮ่วนกำลังคอยปกป้องศิษย์น้องเงียบ ๆ แม้แต่นางเอกตัวจริงก็เชื่อเช่นนั้น

มีเพียงเซียวฮ่วนที่แก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่อ “??? ไม่ใช่ข้านะ! ใส่ร้ายกันชัด ๆ!”

น่าขันสิ ใครจะไปเชื่อกัน?

-

กาลเวลาผันผ่าน เสิ่นซีเยว่พลิกสถานการณ์กลับมาได้ตลอดทาง จนเหล่าอัจฉริยะมากมายพากันหลงใหล

เมื่อเห็นฝูงผึ้งฝูงผีเสื้อรุมล้อมอยู่รอบตัวนาง ความหึงหวงและความรู้สึกอยากครอบครองที่หลินเยวียนสั่งสมมานานก็ปะทุจนถึงขีดสุด

“เซียวฮ่วน เปลี่ยนกระบี่ซะ ข้าไม่ไปกับเจ้าแล้ว”

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจความเจ็บปวดจากผลสะท้อนที่เกิดขึ้นเมื่อฝืนตัดพันธสัญญา ตัดสายสัมพันธ์กับพระเอกอย่างเด็ดเดี่ยว

เซียวฮ่วน: ?

กระบี่ของเขาล่ะ?

เขาไม่ใช่พระเอกหรอกหรือ? แล้วกระบี่เทพโบราณของเขาอยู่ไหน?!

-

ในเวลาเดียวกัน เสิ่นซีเยว่ผู้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งอัจฉริยะแล้ว กำลังจะทะลวงไปสู่ขอบเขตที่สูงยิ่งขึ้น

ข้างกายมีเทพผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ รูปโฉมงดงามไร้ที่ติและกลิ่นอายลึกล้ำดุจหุบเหว

เขาสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท จับปลายนิ้วของนางไว้

“ข้าจะช่วยเจ้า ขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งมหามรรค”

เสิ่นซีเยว่จ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคยนั้น เครื่องหมายคำถามผุดเต็มหัว: เจ้าเป็นใคร?